Izolacja społeczna osoby niepełnosprawnej

Izolacja społeczna oznacza ograniczanie kontaktów z innymi ludźmi, unikanie spotkań, rozmów, odwiedzin lub aktywności poza domem. U osoby chorej lub niepełnosprawnej często nie wynika z braku potrzeby kontaktu, ale z lęku, wstydu, obniżonej samooceny albo obawy przed reakcją otoczenia.

Najczęstsze przyczyny

Do izolacji mogą prowadzić m.in.:
- nietrzymanie moczu lub stolca i lęk przed nieprzyjemnym zapachem,
- trudności w utrzymaniu higieny osobistej,
- obecność ran, stomii, opatrunków lub wydzieliny,
- ograniczona sprawność ruchowa i zależność od innych,
- przewlekły ból, zmęczenie, pogorszenie samopoczucia,
- wstyd przed oceną, odrzuceniem lub litością,
- objawy depresyjne.

W pytaniach egzaminacyjnych ważne jest rozpoznanie, że unikanie spotkań może być skutkiem poczucia skrępowania, a nie rzeczywistego braku zainteresowania ze strony bliskich.

Rola osoby udzielającej wsparcia

Opiekun lub asystent powinien reagować taktownie i bez oceniania. Pomoc obejmuje:
- rozmowę w atmosferze zaufania i dyskrecji,
- ustalenie, czego osoba najbardziej się obawia,
- wsparcie w higienie i doborze środków chłonnych,
- regularną zmianę bielizny, odzieży i pościeli,
- wietrzenie pomieszczeń oraz dbanie o komfort zapachowy,
- zachęcanie do stopniowego powrotu do kontaktów społecznych,
- konsultację z lekarzem lub pielęgniarką, jeśli problem zdrowotny się nasila.

Ważna zasada

Nie należy bagatelizować lęku osoby podopiecznej. Nawet jeśli zapach nie jest wyczuwalny dla otoczenia, dla pacjenta obawa może być realna i silnie ograniczać życie społeczne.