Niedosłuch odbiorczy

Niedosłuch odbiorczy to rodzaj zaburzenia słuchu wynikający najczęściej z uszkodzenia ucha wewnętrznego, nerwu słuchowego lub struktur odpowiedzialnych za odbiór dźwięku. W odróżnieniu od niedosłuchu przewodzeniowego problem nie polega głównie na mechanicznym przewodzeniu dźwięku, lecz na jego przetwarzaniu i odbiorze.

Cechy niedosłuchu odbiorczego

Osoba z niedosłuchem odbiorczym może:
- słyszeć dźwięki, ale nie rozumieć mowy,
- mieć trudności w hałasie i w grupie,
- źle odbierać wysokie tony,
- potrzebować aparatu słuchowego, implantu ślimakowego lub wsparcia komunikacyjnego,
- korzystać z języka migowego, czytania z ust albo informacji pisemnych.

Przy głębokim niedosłuchu odbiór mowy drogą słuchową może być bardzo ograniczony lub niemożliwy. Wtedy szczególnie ważne jest zapewnienie alternatywnych sposobów komunikacji.

Wsparcie w turystyce i rekreacji

W turystyce dostępnej dla wszystkich osoba z głębokim niedosłuchem powinna mieć możliwość otrzymania tych samych informacji, co pozostali uczestnicy. Pomocne są:
- tłumacz języka migowego,
- napisy i materiały pisemne,
- czytelne oznaczenia wizualne,
- komunikaty tekstowe,
- pętla indukcyjna, jeśli osoba korzysta z odpowiedniego aparatu słuchowego.

Ważne rozróżnienie

Braille jest rozwiązaniem dla osób niewidomych, a wydłużenie czasu zwiedzania nie usuwa bariery komunikacyjnej. Dla osób z głębokim niedosłuchem najważniejsze jest zapewnienie zrozumiałej formy przekazu.