Obserwacja podopiecznego
Słownik kwalifikacji SPO.01 - Udzielanie pomocy i organizacja wsparcia osobie niepełnosprawnej
Obserwacja podopiecznego to jedna z podstawowych metod rozpoznawania jego potrzeb, stanu funkcjonalnego i bezpieczeństwa w środowisku życia. Polega na uważnym, systematycznym zauważaniu faktów dotyczących zachowania, wyglądu, samopoczucia i warunków bytowych.
Co obserwuje asystent?
Asystent może zwracać uwagę na:
- wygląd, higienę osobistą i stan skóry,
- sposób poruszania się, ryzyko upadku, sprawność rąk,
- orientację, kontakt słowny, nastrój i zachowanie,
- przyjmowanie posiłków i płynów,
- wykonywanie czynności samoobsługowych,
- porządek, temperaturę, dostęp do żywności i leków w mieszkaniu,
- zagrożenia w otoczeniu, np. progi, śliskie podłogi, brak uchwytów.
Dlaczego jest ważna?
U osób z zaburzeniami poznawczymi, np. w zaawansowanym zespole psychoorganicznym, sama rozmowa lub ankieta może być niewiarygodna. Podopieczny może nie pamiętać faktów albo nie potrafić ocenić swojego stanu.
Zasady dobrej obserwacji
Obserwacja powinna być rzeczowa, dyskretna i udokumentowana. Należy zapisywać fakty, np. „podopieczny nie zjadł obiadu”, a nie pochopne oceny, np. „jest leniwy”. Wnioski asystent przekazuje zgodnie z procedurami osobom odpowiedzialnym za opiekę.