Odczytywanie mowy z ust
Słownik kwalifikacji SPO.01 - Udzielanie pomocy i organizacja wsparcia osobie niepełnosprawnej
Odczytywanie mowy z ust to sposób wspomagania komunikacji przez osobę niesłyszącą lub słabosłyszącą. Polega na obserwowaniu ruchu warg, mimiki twarzy i gestów rozmówcy. Nie oznacza to jednak, że osoba rozumie każde słowo bez trudu — wiele głosek wygląda na ustach podobnie.
Jak powinien zachować się asystent?
Podczas rozmowy z podopiecznym odczytującym mowę z ust należy:
- stanąć naprzeciwko podopiecznego,
- mówić wolno i wyraźnie, ale bez przesadnego przeciągania słów,
- zachować naturalną głośność głosu — krzyk nie poprawia odczytywania z ust,
- zadbać o dobre oświetlenie twarzy,
- nie zasłaniać ust dłonią, maseczką, kubkiem ani dokumentami,
- utrzymywać kontakt wzrokowy,
- używać naturalnej mimiki i prostych gestów wspierających przekaz.
Czego unikać?
Nie należy mówić z boku, zza pleców ani z dużej odległości. Błędem jest także mówienie bardzo głośno, ponieważ może to zniekształcać ruch ust i wyraz twarzy. Nie powinno się też mówić zbyt szybko ani odwracać twarzy w trakcie wypowiedzi.
Przykład prawidłowej komunikacji
Asystent staje przodem do podopiecznego, upewnia się, że twarz jest dobrze widoczna, a następnie mówi spokojnie: „Teraz pójdziemy do gabinetu. Proszę zabrać dokumenty”. W razie potrzeby powtarza lub zapisuje informację.
Najważniejsza zasada egzaminacyjna
Z osobą niesłyszącą odczytującą mowę z ust należy rozmawiać twarzą w twarz, wolno, wyraźnie i naturalnym głosem.