Rozpoznanie sytuacji zdrowotnej i społecznej osoby podopiecznej

Na początku współpracy asystent osoby niepełnosprawnej powinien poznać sytuację zdrowotną, społeczną i funkcjonalną osoby, którą będzie wspierał. Jest to podstawa do zaplanowania pomocy adekwatnej do realnych potrzeb, a nie do domysłów lub rutynowych działań.

Co obejmuje rozpoznanie sytuacji?

Asystent analizuje m.in.:
- stan zdrowia i rodzaj niepełnosprawności,
- poziom samodzielności w czynnościach dnia codziennego,
- możliwości poruszania się i komunikowania,
- potrzeby emocjonalne i społeczne,
- warunki mieszkaniowe,
- relacje z rodziną, opiekunami i otoczeniem,
- dostęp do instytucji pomocowych, rehabilitacji i leczenia.

Dlaczego to jest pierwsze działanie?

Bez rozpoznania sytuacji asystent nie wie, jakie wsparcie jest potrzebne. Może wtedy zaproponować pomoc nieadekwatną, zbyt małą albo zbyt ingerującą w samodzielność osoby podopiecznej. Analiza pozwala ustalić priorytety, np. bezpieczeństwo w domu, pomoc w samoobsłudze, kontakt z lekarzem, aktywizację społeczną lub wsparcie w załatwianiu spraw urzędowych.

Zasady postępowania asystenta

Rozpoznanie powinno być prowadzone z poszanowaniem godności i prawa do decydowania o sobie. Asystent rozmawia przede wszystkim z osobą podopieczną, a dopiero za jej zgodą korzysta z informacji od rodziny, opiekunów lub specjalistów.

Ważne na egzaminie

Jeśli pytanie dotyczy początku współpracy, najczęściej poprawną odpowiedzią będzie: rozpoznanie potrzeb, analiza sytuacji zdrowotnej i społecznej albo diagnoza funkcjonalna osoby podopiecznej. Dopiero później planuje się konkretne działania pomocowe.