Technika przewodnika osoby niewidomej
Słownik kwalifikacji SPO.01 - Udzielanie pomocy i organizacja wsparcia osobie niepełnosprawnej
Technika przewodnika to bezpieczny sposób poruszania się z osobą niewidomą lub słabowidzącą. Polega na tym, że asystent idzie nieco przed podopiecznym, a osoba niewidoma trzyma go za ramię, zwykle tuż powyżej łokcia. Dzięki temu podopieczny wyczuwa kierunek ruchu, tempo marszu oraz zmiany położenia ciała przewodnika.
Podstawowe zasady
- Asystent nie ciągnie osoby niewidomej ani nie popycha jej.
- Asystent oferuje swoje ramię, a nie chwyta podopiecznego za rękę lub ramię bez zgody.
- Przewodnik idzie pół kroku przed osobą niewidomą.
- Należy informować o ważnych przeszkodach, np. schodach, krawężnikach, zwężeniach, drzwiach, śliskiej nawierzchni.
- Komunikaty powinny być krótkie, konkretne i spokojne.
Jak informować o przeszkodach?
Asystent powinien uprzedzać o przeszkodach z wyprzedzeniem, np.:
- „Za chwilę schody w dół.”
- „Przed nami krawężnik.”
- „Zwężenie przejścia, ustawiamy się gęsiego.”
- „Drzwi otwierają się do nas.”
Nie należy głośno i bez przerwy relacjonować wszystkiego, co dzieje się wokół. Nadmiar informacji może rozpraszać i utrudniać orientację.
Dlaczego asystent idzie z przodu?
Osoba niewidoma, trzymając przewodnika za ramię, może odczytywać jego ruchy ciałem. Gdy przewodnik zwalnia, skręca, zatrzymuje się lub wchodzi na schody, podopieczny otrzymuje naturalną informację ruchową. Jest to bezpieczniejsze niż prowadzenie osoby z tyłu lub trzymanie jej za ramię.
Najważniejsze na egzaminie
Prawidłowa zasada brzmi: asystent idzie przed podopiecznym, oferuje mu swoje ramię do trzymania i informuje o przeszkodach.