Zasady pracy asystenta osoby niepełnosprawnej
Słownik kwalifikacji SPO.01 - Udzielanie pomocy i organizacja wsparcia osobie niepełnosprawnej
Asystent osoby z niepełnosprawnością powinien pracować zgodnie z zasadami, które chronią godność, bezpieczeństwo i samodzielność podopiecznego. W pytaniach egzaminacyjnych najczęściej pojawiają się: dostosowanie do potrzeb, obiektywność i akceptacja.
Dostosowanie do potrzeb
Pomoc powinna wynikać z realnych możliwości, ograniczeń i celów osoby wspieranej. Asystent nie działa według jednego schematu dla wszystkich, lecz uwzględnia m.in. rodzaj niepełnosprawności, stan zdrowia, tempo pracy, sposób komunikacji, warunki mieszkaniowe i preferencje podopiecznego.
Przykład: osoba niewidoma może potrzebować opisu otoczenia, a osoba z niedowładem kończyny — asekuracji przy przemieszczaniu się.
Obiektywność
Obiektywność oznacza ocenianie sytuacji na podstawie faktów, obserwacji i potrzeb osoby, a nie własnych uprzedzeń, emocji lub domysłów. Asystent powinien unikać oceniania podopiecznego, narzucania mu własnych przekonań i podejmowania decyzji za niego.
Akceptacja
Akceptacja polega na przyjęciu osoby taką, jaka jest — z jej ograniczeniami, możliwościami, stylem życia i wyborami. Nie oznacza bierności, ale szacunek i wspieranie bez poniżania, litowania się czy wyręczania w czynnościach, które osoba może wykonać samodzielnie.
Czego unikać?
- subiektywności — kierowania się wyłącznie własnymi opiniami,
- dużych skoków trudności — zadań przekraczających aktualne możliwości,
- narzucania rozwiązań — bez zgody i udziału osoby wspieranej,
- nadopiekuńczości — odbierania samodzielności.
Najbezpieczniejsza odpowiedź egzaminacyjna: asystent stosuje zasady dostosowania do potrzeb, obiektywności i akceptacji.