Adaptacja mieszkania w otępieniu

Adaptacja mieszkania osoby z zespołem otępiennym ma na celu zwiększenie bezpieczeństwa, ograniczenie ryzyka wypadków oraz zachowanie możliwie dużej samodzielności podopiecznego. Osoba z otępieniem może nie rozpoznawać zagrożeń, mylić pomieszczenia, używać sprzętów niezgodnie z przeznaczeniem lub zamknąć się w łazience i nie umieć otworzyć drzwi.

Najważniejsze zasady bezpieczeństwa

W mieszkaniu należy:
- usunąć lub zabezpieczyć zamki, które mogą spowodować uwięzienie podopiecznego, np. pokrętło zamka w drzwiach do łazienki,
- przechowywać leki, środki czystości, ostre narzędzia i zapałki poza zasięgiem osoby chorej, najlepiej w zamykanych szafkach,
- nie zostawiać niebezpiecznych substancji w stojących szafkach kuchennych ani na widoku,
- stosować dobre oświetlenie, zwłaszcza w drodze do toalety,
- usunąć luźne dywaniki, progi i przewody z ciągów komunikacyjnych,
- utrzymywać stały układ mebli, aby nie nasilać dezorientacji,
- stosować proste oznaczenia pomieszczeń, np. napis lub piktogram „łazienka”,
- korzystać z czujników ruchu lub alarmów przy drzwiach wejściowych, jeśli istnieje ryzyko samodzielnego wyjścia z domu.

Czego unikać?

Nie należy zostawiać podopiecznemu swobodnego dostępu do leków, detergentów ani sprzętów, których może użyć w sposób niebezpieczny. Nie powinno się także usuwać zabezpieczeń, takich jak czujniki ruchu, jeżeli pomagają kontrolować przemieszczanie się osoby z otępieniem.

Sens egzaminacyjny

W pytaniach egzaminacyjnych poprawne są działania, które zmniejszają ryzyko zamknięcia, zatrucia, upadku, zagubienia lub urazu. Usunięcie pokrętła zamka w drzwiach do łazienki zapobiega sytuacji, w której osoba z otępieniem zamknie się i nie będzie umiała samodzielnie wyjść.