Agresja w chorobie Alzheimera
Słownik kwalifikacji SPO.02 - Świadczenie usług opiekuńczo-wspierających osobie starszej
Agresja u osoby z chorobą Alzheimera może wynikać z lęku, dezorientacji, bólu, zmęczenia, trudności w komunikowaniu potrzeb lub niezrozumienia sytuacji. Nie zawsze jest świadomym działaniem przeciwko opiekunowi — często jest reakcją na stres albo poczucie zagrożenia.
Jak powinien reagować opiekun?
Najważniejsze jest zachowanie spokoju. Opiekun powinien mówić spokojnie, prostymi zdaniami, nie wykonywać gwałtownych ruchów i nie okazywać złości. Spokojna postawa zmniejsza napięcie i daje choremu poczucie bezpieczeństwa.
W praktyce warto:
- zachować łagodny ton głosu,
- utrzymywać bezpieczny dystans,
- unikać kłótni i przekonywania na siłę,
- ograniczyć hałas i nadmiar bodźców,
- spróbować odwrócić uwagę chorego,
- sprawdzić, czy przyczyną nie jest ból, głód, pragnienie, potrzeba toalety lub zmęczenie.
Czego unikać?
Nie należy mówić głośno, krzyczeć ani zawstydzać chorego. Podnoszenie głosu może zostać odebrane jako zagrożenie i nasilić agresję. Nie trzeba też zgadzać się na każdą sugestię osoby chorej — należy raczej akceptować jej emocje, ale jednocześnie dbać o bezpieczeństwo.
Przykład
Jeśli osoba z Alzheimerem krzyczy, że chce „iść do domu”, opiekun nie powinien zaprzeczać ostro: „Przecież jesteś w domu!”. Lepiej odpowiedzieć spokojnie: „Widzę, że się niepokoisz. Jestem przy Tobie. Usiądźmy na chwilę”.