Duszność spoczynkowa
Słownik kwalifikacji SPO.02 - Świadczenie usług opiekuńczo-wspierających osobie starszej
Duszność spoczynkowa to uczucie braku powietrza występujące bez wysiłku, nawet podczas leżenia lub siedzenia. U osoby starszej jest objawem alarmowym, ponieważ może świadczyć o niewydolności oddechowej, zaostrzeniu choroby płuc, niewydolności serca, infekcji, obrzęku płuc lub innym stanie wymagającym pilnej oceny.
Objawy, które może zauważyć opiekun
- przyspieszony, płytki oddech,
- trudność w mówieniu pełnymi zdaniami,
- niepokój, lęk, pobudzenie,
- sinienie ust lub palców,
- używanie dodatkowych mięśni oddechowych,
- nasilenie duszności w pozycji leżącej,
- osłabienie, potliwość.
Postępowanie opiekuna
Podopiecznego z dusznością nie należy układać płasko, jeśli nie jest to konieczne. Trzeba zapewnić mu pozycję ułatwiającą oddychanie, najczęściej pozycję wysoką lub półwysoką, czyli z uniesionym wezgłowiem łóżka albo poduszką pod głową i plecami.
Opiekun powinien:
- przerwać czynność nasilającą duszność,
- zapewnić dopływ świeżego powietrza,
- rozluźnić uciskającą odzież,
- obserwować oddech, kolor skóry i zachowanie,
- poinformować pielęgniarkę, lekarza lub wezwać pomoc, jeśli objawy są silne.
Znaczenie egzaminacyjne
Podczas ścielenia łóżka u osoby z dusznością spoczynkową należy zostawić poduszkę pod głową lub unieść wezgłowie łóżka, ponieważ pozycja płaska może utrudnić oddychanie i nasilić objawy.