Duszność wysiłkowa
Słownik kwalifikacji SPO.02 - Świadczenie usług opiekuńczo-wspierających osobie starszej
Czym jest duszność wysiłkowa?
Duszność wysiłkowa to uczucie braku powietrza, trudności w oddychaniu lub szybkiego męczenia się pojawiające się podczas aktywności fizycznej, np. wchodzenia po schodach, szybszego marszu, sprzątania czy dłuższego spaceru. U osób starszych może wynikać m.in. z chorób układu oddechowego, chorób serca, anemii, osłabienia kondycji lub nadwagi.
Zalecana aktywność
Przy duszności wysiłkowej zaleca się łagodną, regularną aktywność, dostosowaną do możliwości podopiecznego. Najbezpieczniejszą formą są zwykle spacery, ponieważ:
- mają umiarkowaną intensywność,
- można łatwo regulować tempo i długość trasy,
- umożliwiają robienie przerw,
- poprawiają wydolność organizmu bez nadmiernego obciążania,
- wspierają samodzielność i kondycję psychiczną osoby starszej.
Czego unikać?
Osobie z dusznością wysiłkową nie rekomenduje się na początku aktywności intensywnych, takich jak bieganie, forsowny fitness czy ciężki trening siłowy. Mogą one nasilić duszność, wywołać lęk, osłabienie, zawroty głowy lub przeciążenie układu krążenia.
Zasady bezpieczeństwa
Podczas spaceru należy obserwować podopiecznego. Trzeba zwrócić uwagę na oddech, kolor skóry, zmęczenie, zawroty głowy i ból w klatce piersiowej. W razie nasilenia duszności należy zatrzymać się, zapewnić odpoczynek, najlepiej w pozycji ułatwiającej oddychanie, i w razie potrzeby wezwać pomoc medyczną.
Wniosek egzaminacyjny
Jeśli w pytaniu pojawia się osoba z dusznością wysiłkową, najbardziej właściwą odpowiedzią spośród typowych form aktywności są spacery.