Oklepywanie klatki piersiowej
Słownik kwalifikacji SPO.02 - Świadczenie usług opiekuńczo-wspierających osobie starszej
Oklepywanie klatki piersiowej to czynność wspomagająca usuwanie zalegającej wydzieliny z dróg oddechowych. Stosuje się ją m.in. u osób długo leżących, z ograniczoną aktywnością, po konsultacji z personelem medycznym, aby zmniejszać ryzyko powikłań płucnych.
Prawidłowa technika
Oklepywanie wykonuje się dłonią uformowaną w „łódkę”, czyli z lekko zgiętymi palcami i zagłębieniem w środku dłoni. Dzięki temu uderzenia są sprężyste i mniej bolesne.
W pytaniach egzaminacyjnych należy zapamiętać zasadę:
- oklepywać od podstawy klatki piersiowej ku szczytom płuc,
- prowadzić ruch wzdłuż żeber,
- nie używać dłoni z wyprostowanymi palcami,
- nie oklepywać zbyt mocno ani chaotycznie.
Czego unikać?
Nie oklepuje się bezpośrednio:
- kręgosłupa,
- mostka,
- okolicy nerek,
- żeber po urazach lub złamaniach,
- miejsc bolesnych, ran, zmian skórnych.
Bezpieczeństwo podopiecznego
Przed zabiegiem trzeba ocenić stan osoby starszej: oddech, duszność, ból, osłabienie, kaszel i ogólne samopoczucie. Zabiegu nie wykonuje się bezpośrednio po posiłku, ponieważ może wywołać nudności lub wymioty.
Oklepywanie należy przerwać, gdy pojawią się: nasilona duszność, ból w klatce piersiowej, sinienie ust, zawroty głowy, krwioplucie lub wyraźne pogorszenie stanu chorego.
Najważniejsze do egzaminu
Prawidłowa odpowiedź: dłoń uformowana w „łódkę”, kierunek od podstawy klatki piersiowej wzdłuż żeber do szczytu płuc.