Pozycja wysoka w łóżku
Słownik kwalifikacji SPO.02 - Świadczenie usług opiekuńczo-wspierających osobie starszej
Pozycja wysoka polega na ułożeniu podopiecznego z uniesioną górną częścią tułowia. Można ją uzyskać przez podniesienie wezgłowia łóżka, zastosowanie poduszek lub specjalnych podpórek. Jest często stosowana u osób z problemami oddechowymi.
Kiedy stosuje się pozycję wysoką?
Pozycja wysoka jest wskazana szczególnie u podopiecznych:
- z dusznością,
- z przewlekłymi chorobami płuc,
- po wysiłku, gdy występuje trudność w oddychaniu,
- z ryzykiem zachłyśnięcia podczas jedzenia lub picia,
- u których leżenie płasko nasila kaszel lub brak powietrza.
Dlaczego ułatwia oddychanie?
Uniesienie tułowia zmniejsza ucisk narządów jamy brzusznej na przeponę. Dzięki temu klatka piersiowa może swobodniej się rozszerzać, a oddech staje się łatwiejszy. U osoby z dusznością pozycja płaska może powodować niepokój i pogorszenie samopoczucia.
Zasady bezpieczeństwa
Opiekun powinien zadbać, aby pozycja była stabilna i wygodna. Należy podeprzeć plecy, głowę, a w razie potrzeby także kończyny. Trzeba kontrolować, czy podopieczny nie zsuwa się w dół łóżka oraz czy nie powstaje nadmierny ucisk na kość krzyżową i pięty.
Przykład praktyczny
Podczas ścielenia łóżka u osoby z dusznością spoczynkową nie należy całkowicie usuwać poduszki spod głowy ani układać jej płasko. Bezpieczniej jest zostawić podparcie lub unieść wezgłowie łóżka.