Depresja u podopiecznego
Słownik kwalifikacji SPO.03 - Świadczenie usług opiekuńczo-wspierających osobie podopiecznej
Depresja to stan obniżonego nastroju, spadku energii i utraty zainteresowań. U osoby przebywającej w placówce opiekuńczej wymaga uważnej obserwacji, ponieważ może prowadzić do zaniedbywania podstawowych potrzeb życiowych.
Typowe objawy
U podopiecznego z depresją można zaobserwować:
- smutek, płaczliwość, apatię,
- wycofanie z kontaktów społecznych,
- spowolnienie psychoruchowe,
- brak motywacji do higieny i aktywności,
- zaburzenia snu: bezsenność, częste wybudzanie lub nadmierną senność,
- zaburzenia łaknienia: brak apetytu albo nadmierne jedzenie,
- poczucie winy, bezwartościowości, negatywny obraz siebie,
- myśli rezygnacyjne lub samobójcze.
Co powinien oceniać opiekun?
W codziennej opiece szczególnie ważna jest ocena, czy podopieczny:
- regularnie spożywa posiłki,
- wypija odpowiednią ilość płynów,
- śpi w nocy i odpoczywa w dzień w sposób adekwatny,
- nie izoluje się całkowicie,
- nie wypowiada treści świadczących o utracie sensu życia.
W pytaniach egzaminacyjnych depresja często łączy się z oceną jedzenia posiłków i potrzeby snu, ponieważ są to podstawowe potrzeby fizjologiczne silnie zaburzane w depresji.
Rola opiekuna
Opiekun nie diagnozuje depresji, ale obserwuje, wspiera i przekazuje niepokojące informacje personelowi medycznemu lub terapeutycznemu. Powinien zachować spokój, okazywać szacunek, nie bagatelizować skarg i nie zmuszać podopiecznego do aktywności ponad jego możliwości.