Duszność w spoczynku
Słownik kwalifikacji SPO.03 - Świadczenie usług opiekuńczo-wspierających osobie podopiecznej
Duszność w spoczynku to uczucie braku powietrza lub trudności w oddychaniu występujące bez wysiłku fizycznego. Jest objawem alarmowym, ponieważ może świadczyć o poważnych zaburzeniach układu oddechowego lub krążenia.
Dlaczego wymaga pozycji siedzącej?
Ułożenie podopiecznego w pozycji siedzącej lub wysokiej ułatwia pracę przepony i mięśni oddechowych. Klatka piersiowa może się swobodniej rozszerzać, a oddychanie staje się mniej męczące. Dlatego duszność w spoczynku jest bezwarunkowym wskazaniem do posadzenia pacjenta, jeśli jest przytomny.
Objawy towarzyszące, na które trzeba zwrócić uwagę
- przyspieszony lub płytki oddech,
- sinica ust, palców lub twarzy,
- niepokój, lęk, pobudzenie,
- trudność w mówieniu pełnymi zdaniami,
- poty, osłabienie,
- ból w klatce piersiowej,
- świszczący oddech lub kaszel.
Postępowanie opiekuna
- Ułóż podopiecznego w pozycji siedzącej lub półsiedzącej.
- Zapewnij dostęp świeżego powietrza, rozluźnij uciskającą odzież.
- Zachowaj spokój i nie zostawiaj osoby samej.
- Obserwuj oddech, kolor skóry, poziom świadomości i tętno.
- Zgłoś stan pielęgniarce, lekarzowi lub wezwij pomoc, jeśli duszność jest nasilona.
Ważne rozróżnienie egzaminacyjne
Duszność w spoczynku wymaga pozycji siedzącej, ale utrata przytomności nie jest wskazaniem do sadzania pacjenta. Osobę nieprzytomną z zachowanym oddechem układa się w pozycji bezpiecznej.