Izolacja społeczna podopiecznego
Słownik kwalifikacji SPO.03 - Świadczenie usług opiekuńczo-wspierających osobie podopiecznej
Izolacja społeczna oznacza ograniczenie lub unikanie kontaktów z innymi ludźmi. Może być świadomym wycofaniem się podopiecznego albo skutkiem choroby, niepełnosprawności, lęku, depresji, poczucia wstydu czy niskiej samooceny.
Jak może się objawiać?
Podopieczny:
- przebywa głównie w swoim pokoju,
- spożywa posiłki samotnie,
- nie uczestniczy w terapii zajęciowej,
- unika rozmów z mieszkańcami i personelem,
- ogranicza kontakty tylko do telefonu lub jednej bliskiej osoby,
- odmawia udziału w spotkaniach grupowych.
Możliwe przyczyny
Izolacja może wynikać m.in. z:
- negatywnego obrazu siebie po zmianie wyglądu,
- żałoby lub straty,
- depresji,
- lęku przed oceną,
- konfliktów z innymi osobami,
- poczucia osamotnienia,
- trudności adaptacyjnych po zamieszkaniu w placówce.
Rola opiekuna
Opiekun powinien obserwować zachowanie podopiecznego i szukać przyczyny wycofania. Ważne jest spokojne nawiązanie kontaktu, rozmowa bez nacisku, wzmacnianie poczucia bezpieczeństwa oraz proponowanie małych kroków, np. krótkiego spaceru, rozmowy z jedną osobą lub udziału w krótkim fragmencie zajęć.
Nie wolno zawstydzać podopiecznego ani zmuszać go do kontaktów społecznych. Skuteczniejsze jest cierpliwe wspieranie, akceptacja i współpraca z zespołem terapeutycznym.