Konsultacja psychologiczna
Słownik kwalifikacji SPO.03 - Świadczenie usług opiekuńczo-wspierających osobie podopiecznej
Konsultacja psychologiczna to forma profesjonalnej pomocy udzielanej osobie, która przeżywa trudności emocjonalne, adaptacyjne lub społeczne. W placówce opiekuńczej psycholog wspiera podopiecznego w radzeniu sobie ze zmianą sytuacji życiowej, samotnością, lękiem, smutkiem, stratą samodzielności lub pogorszeniem stanu zdrowia.
Kiedy opiekun powinien zgłosić potrzebę konsultacji?
Wskazaniem do kontaktu z psychologiem są m.in.:
- wycofanie z kontaktów społecznych,
- częsty płacz lub łzy w oczach,
- apatia, smutek, brak zainteresowania otoczeniem,
- niechęć do jedzenia,
- trudności adaptacyjne po przyjęciu do DPS lub ośrodka,
- wypowiedzi rezygnacyjne, poczucie beznadziei,
- podejrzenie depresji lub silnego lęku.
Rola opiekuna
Opiekun nie diagnozuje zaburzeń psychicznych, ale obserwuje, reaguje i przekazuje informacje odpowiednim specjalistom. Powinien:
- spokojnie porozmawiać z podopiecznym, jeśli ten wyraża zgodę,
- okazać empatię i akceptację,
- poinformować zespół terapeutyczno-opiekuńczy o zauważonych objawach,
- pomóc w umówieniu kontaktu z psychologiem,
- monitorować dalsze samopoczucie podopiecznego.
Czego nie należy robić?
Nie wolno bagatelizować objawów, zawstydzać podopiecznego ani mówić, że jego zachowanie „odstrasza innych”. Nie należy też proponować działań medycznych bez wskazań, np. karmienia przez sondę, jeśli problem dotyczy emocji lub adaptacji. Właściwą reakcją jest wsparcie i skierowanie do specjalisty.