Metoda indywidualnego przypadku
Słownik kwalifikacji SPO.03 - Świadczenie usług opiekuńczo-wspierających osobie podopiecznej
Metoda indywidualnego przypadku to sposób pracy opiekuńczo-wspierającej i socjalnej skoncentrowany na jednej osobie oraz jej konkretnej sytuacji życiowej, zdrowotnej, rodzinnej i społecznej. Celem jest rozpoznanie potrzeb podopiecznego, zaplanowanie pomocy oraz wspieranie go w rozwiązywaniu problemów.
W tej metodzie ważne jest traktowanie podopiecznego jako osoby aktywnej, a nie tylko biernego odbiorcy pomocy. Opiekun zachęca go do współpracy, podejmowania decyzji, uczestnictwa w leczeniu, rehabilitacji i kontaktach społecznych.
Cechy metody
- indywidualne podejście do podopiecznego,
- analiza jego sytuacji zdrowotnej, psychicznej, rodzinnej i materialnej,
- ustalenie problemów oraz zasobów osoby,
- wspólne planowanie działań pomocowych,
- motywowanie do samodzielności i aktywności,
- stała obserwacja postępów i modyfikowanie planu pomocy.
Przykład zastosowania
Podopieczny po chorobie przewlekłej niechętnie uczestniczy w rehabilitacji. Osoba świadcząca wsparcie rozmawia z nim, poznaje przyczyny oporu, wyjaśnia znaczenie rehabilitacji, pomaga ustalić realne cele i zachęca do systematycznych ćwiczeń. Takie działanie dotyczy konkretnej osoby i jej indywidualnych potrzeb, dlatego jest przykładem pracy z indywidualnym przypadkiem.
Jak rozpoznać w pytaniu egzaminacyjnym?
Jeżeli opis dotyczy jednego podopiecznego, jego leczenia, rehabilitacji, motywowania, planu pomocy lub rozwiązywania osobistych problemów, najczęściej chodzi o metodę indywidualnego przypadku.