Odpłatność za pobyt w DPS
Słownik kwalifikacji SPO.03 - Świadczenie usług opiekuńczo-wspierających osobie podopiecznej
Odpłatność za pobyt w domu pomocy społecznej (DPS) to kwota, którą mieszkaniec lub inne zobowiązane osoby wnoszą za pobyt w placówce. W pytaniach egzaminacyjnych najważniejsza jest zasada, że mieszkaniec DPS płaci maksymalnie 70% swojego dochodu.
Najważniejsza zasada
Jeżeli podopieczny otrzymuje emeryturę, rentę lub inny dochód, to opłata za pobyt w DPS nie może przekroczyć 70% tego dochodu.
Oznacza to, że podopiecznemu powinno pozostać co najmniej 30% dochodu na własne potrzeby, np.:
- środki higieniczne,
- drobne zakupy,
- leki nierefundowane,
- odzież,
- prasę, telefon, potrzeby osobiste.
Przykład obliczenia
Podopieczna otrzymuje emeryturę: 1000 zł.
Maksymalna opłata za DPS:
1000 zł × 70% = 700 zł
Kwota pozostająca do dyspozycji podopiecznej:
1000 zł − 700 zł = 300 zł
Dlatego przy planowaniu zakupów opiekun powinien uwzględnić, że miesięczne wydatki po opłaceniu pobytu w DPS nie mogą przekroczyć 300 zł.
Kto może ponosić koszty pobytu?
Koszty pobytu w DPS mogą być pokrywane przez:
1. mieszkańca DPS — maksymalnie do 70% jego dochodu,
2. małżonka, zstępnych lub wstępnych, jeśli spełniają kryteria dochodowe,
3. gminę, która skierowała osobę do DPS.
Znaczenie dla opiekuna
Opiekun, planując zakupy, musi respektować budżet podopiecznego. Nie wolno planować wydatków przekraczających środki, które pozostają podopiecznemu po obowiązkowych opłatach.