Opatrunek żółwiowy rozbieżny
Słownik kwalifikacji SPO.03 - Świadczenie usług opiekuńczo-wspierających osobie podopiecznej
Opatrunek żółwiowy rozbieżny to sposób bandażowania stosowany głównie na stawy, np. staw kolanowy, łokciowy lub piętę. Jest szczególnie przydatny tam, gdzie powierzchnia ciała jest wypukła i zgina się podczas ruchu.
Kiedy się go stosuje?
Najczęściej zakłada się go na:
- staw kolanowy,
- staw łokciowy,
- okolice pięty,
- inne miejsca wymagające stabilnego umocowania opatrunku na zgięciu.
W pytaniach egzaminacyjnych dotyczących opatrunku na staw kolanowy prawidłową odpowiedzią jest zwykle opatrunek żółwiowy rozbieżny.
Jak wygląda zasada zakładania?
W opatrunku żółwiowym rozbieżnym bandażowanie rozpoczyna się od środka stawu, a kolejne obwoje prowadzi się naprzemiennie powyżej i poniżej stawu, coraz dalej od jego środka. Dlatego mówi się, że obwoje „rozbiegają się”.
Schemat:
1. Ustaw staw w lekkim zgięciu.
2. Rozpocznij od obwoju okrężnego przez środek stawu.
3. Prowadź bandaż naprzemiennie powyżej i poniżej stawu.
4. Każdy kolejny obwój powinien częściowo przykrywać poprzedni.
5. Zakończ bandażowanie stabilnym umocowaniem końca bandaża.
O czym należy pamiętać?
- Opatrunek nie może być za ciasny.
- Po założeniu należy sprawdzić kolor, temperaturę i czucie kończyny poniżej opatrunku.
- Bandaż powinien stabilizować opatrunek, ale nie zaburzać krążenia.
- W razie narastającego bólu, drętwienia lub sinienia kończyny opatrunek trzeba poluzować i zgłosić problem osobie odpowiedzialnej za opiekę medyczną.
Ważne rozróżnienie egzaminacyjne
Opatrunek żółwiowy rozbieżny stosuje się na kolano, natomiast opatrunek Desaulta służy do unieruchomienia kończyny górnej, np. przy urazach barku lub obojczyka.