Pozycja półsiedząca
Słownik kwalifikacji SPO.03 - Świadczenie usług opiekuńczo-wspierających osobie podopiecznej
Pozycja półsiedząca to ułożenie podopiecznego z uniesioną górną częścią ciała, zwykle pod kątem około 45–60°. Może być wykonana w łóżku przez uniesienie wezgłowia lub podparcie pleców poduszkami. W duszności często łączy się ją z lekkim pochyleniem tułowia do przodu, co ułatwia pracę mięśni oddechowych.
Kiedy się ją stosuje?
Pozycja półsiedząca jest zalecana m.in. przy:
- duszności,
- napadzie astmy oskrzelowej,
- zaostrzeniu chorób układu oddechowego,
- niewydolności krążeniowo-oddechowej,
- sytuacjach, gdy leżenie nasila trudności w oddychaniu.
Dlaczego pomaga przy ataku astmy?
Podczas napadu astmy dochodzi do zwężenia oskrzeli i utrudnionego wydechu. Pozycja półsiedząca z lekkim pochyleniem do przodu:
- zmniejsza ucisk narządów jamy brzusznej na przeponę,
- ułatwia rozszerzanie klatki piersiowej,
- pozwala oprzeć ręce i uruchomić dodatkowe mięśnie oddechowe,
- zmniejsza uczucie duszności i lęku.
Rola opiekuna
Opiekun może samodzielnie pomóc podopiecznemu przyjąć tę pozycję, zapewnić spokój, rozluźnić uciskającą odzież i obserwować oddech. Nie powinien samodzielnie podawać leków ani tlenu, jeśli nie ma do tego uprawnień, zlecenia lub procedury obowiązującej w placówce.
Ważne na egzaminie
Przy ataku astmy podstawowym działaniem opiekuna jest usadzenie chorego w pozycji półsiedzącej z lekkim pochyleniem do przodu. Nie układa się chorego w pozycji Trendelenburga, ponieważ może to nasilić duszność.