Pozycja wysoka
Słownik kwalifikacji SPO.03 - Świadczenie usług opiekuńczo-wspierających osobie podopiecznej
Pozycja wysoka to ułożenie chorego z uniesioną górną częścią ciała, najczęściej w pozycji siedzącej lub półsiedzącej. W opiece nad osobą z dusznością jest to jedna z podstawowych metod ułatwiających oddychanie.
Kiedy stosuje się pozycję wysoką?
Pozycję wysoką stosuje się szczególnie u osób z:
- dusznością,
- zapaleniem płuc,
- kaszlem z odkrztuszaniem wydzieliny,
- niewydolnością krążeniowo-oddechową,
- ryzykiem zachłyśnięcia,
- trudnościami w przyjmowaniu posiłków w pozycji leżącej.
Dlaczego pozycja wysoka pomaga?
Uniesienie tułowia zmniejsza ucisk narządów jamy brzusznej na przeponę. Dzięki temu klatka piersiowa może swobodniej się rozszerzać, a oddech staje się łatwiejszy. Pozycja ta ułatwia również kaszel i odkrztuszanie wydzieliny.
Jak prawidłowo ułożyć podopiecznego?
Należy unieść wezgłowie łóżka lub podeprzeć chorego poduszkami. Plecy powinny być stabilnie podparte, głowa lekko uniesiona, a kończyny ułożone wygodnie. Warto zadbać, aby chory nie zsuwał się w łóżku i nie miał ucisku w okolicy krzyżowej.
Znaczenie egzaminacyjne
U osoby z zapaleniem płuc, dusznością i kaszlem produktywnym najlepszym postępowaniem jest ułatwienie oddychania oraz odkrztuszania, czyli m.in. zastosowanie pozycji wysokiej i wspomaganie oczyszczania dróg oddechowych.