Wezwanie pogotowia ratunkowego
Słownik kwalifikacji SPO.03 - Świadczenie usług opiekuńczo-wspierających osobie podopiecznej
Pogotowie ratunkowe należy wezwać niezwłocznie, gdy stan podopiecznego może zagrażać życiu lub zdrowiu. Opiekun nie diagnozuje choroby i nie zastępuje lekarza, ale powinien szybko rozpoznać objawy alarmowe i uruchomić pomoc.
Kiedy wezwać pogotowie?
Do sytuacji wymagających pilnego wezwania pomocy należą m.in.:
- silny ból w klatce piersiowej,
- duszność lub trudności z oddychaniem,
- utrata przytomności,
- objawy udaru, np. opadnięty kącik ust, zaburzenia mowy, niedowład,
- silne krwawienie,
- drgawki,
- ciężki uraz,
- nagłe pogorszenie stanu osoby starszej lub przewlekle chorej.
W pytaniach egzaminacyjnych zestaw objawów: ból w klatce piersiowej, duszność, niepokój i zimne poty sugeruje stan nagły, np. zawał serca. Wtedy prawidłowe działanie to wezwanie pogotowia.
Jak wezwać pomoc?
Należy zadzwonić pod numer:
- 112 – numer alarmowy,
- 999 – pogotowie ratunkowe.
Podczas rozmowy trzeba podać:
1. miejsce zdarzenia,
2. co się stało,
3. wiek i stan podopiecznego,
4. najważniejsze objawy,
5. swoje imię i numer telefonu.
Nie należy rozłączać się jako pierwszy. Trzeba wykonywać polecenia dyspozytora.
Co robić do przyjazdu zespołu ratownictwa?
Opiekun powinien zapewnić bezpieczeństwo, ograniczyć wysiłek podopiecznego, uspokajać go, obserwować oddech i świadomość. Przy duszności zwykle pomaga pozycja siedząca lub półsiedząca. Nie wolno samodzielnie podawać leków, jeśli nie są zalecone tej osobie przez lekarza.