Agresywne zachowania u dwulatka

Agresywne zachowania u dziecka dwuletniego, np. bicie, gryzienie, popychanie, krzyk czy rzucanie przedmiotami, często wynikają z niedojrzałości emocjonalnej. Dwulatek intensywnie przeżywa frustrację, ale nie potrafi jeszcze dobrze nazwać uczuć ani kontrolować impulsów.

Jak powinien reagować opiekun?

Najważniejsze jest wyznaczenie jasnych, stałych zasad oraz konsekwentne ich przestrzeganie przez wszystkich dorosłych opiekujących się dzieckiem. Zasady powinny być krótkie, zrozumiałe i powtarzane spokojnym tonem, np. „Nie bijemy”, „Ręce służą do głaskania”, „Zabawki podajemy, nie rzucamy”.

Skuteczne działania wychowawcze to:
- spokojne przerwanie agresywnego zachowania,
- nazwanie emocji dziecka, np. „Widzę, że się złościsz”,
- pokazanie akceptowalnego sposobu reakcji, np. tupnięcie, powiedzenie „nie”, odejście,
- chwalenie zachowań pożądanych,
- zapewnienie przewidywalnego rytmu dnia.

Czego unikać?

Nie należy odpowiadać agresją na agresję, zawstydzać dziecka ani stosować częstych kar. Takie działania nasilają lęk, napięcie i mogą utrwalać agresywny wzorzec zachowania. Nieprawidłowe jest także spełnianie wszystkich próśb dziecka, ponieważ uczy ono, że krzyk lub agresja są skutecznym sposobem osiągania celu.

Zasada egzaminacyjna

W pracy z dwuletnim dzieckiem wykazującym agresję właściwe jest spokojne, konsekwentne wyznaczanie granic. Dziecko potrzebuje jasnych zasad, poczucia bezpieczeństwa i dorosłego, który reaguje przewidywalnie.