Choroba sieroca
Słownik kwalifikacji SPO.04 - Świadczenie usług opiekuńczych i wspomagających rozwój dziecka
Choroba sieroca to zespół zaburzeń emocjonalnych i rozwojowych występujących u dziecka na skutek długotrwałego braku bliskiej, stałej więzi z opiekunem. Może pojawić się nie tylko u dzieci osieroconych, ale także u dzieci zaniedbywanych emocjonalnie, długo hospitalizowanych lub często rozdzielanych z rodzicami.
Przyczyny
Najczęstszą przyczyną jest deprywacja emocjonalna, czyli niezaspokojenie potrzeby miłości, bezpieczeństwa, bliskości i stałego kontaktu z opiekunem. Dziecko pozbawione stabilnej więzi może reagować silnym stresem, lękiem i zaburzeniami zachowania.
Fazy choroby sierocej
W przebiegu choroby sierocej wyróżnia się zwykle trzy fazy:
Faza protestu
- dziecko intensywnie domaga się kontaktu z opiekunem,
- występują: krzyk, płacz, agresja, rozdrażnienie, niepokój ruchowy,
- dziecko może odmawiać jedzenia i snu.Faza rozpaczy
- dziecko traci nadzieję na powrót opiekuna,
- pojawia się apatia, smutek, wycofanie, obniżenie aktywności,
- dziecko może mniej reagować na otoczenie.Faza zobojętnienia / wyobcowania
- dziecko staje się pozornie spokojne i obojętne,
- mogą występować stereotypie, np. kołysanie się, ssanie palca, jednostajne stukanie,
- więź z opiekunem zostaje osłabiona.
Ważne dla egzaminu
Jeśli pytanie dotyczy fazy protestu, należy kojarzyć ją z gwałtowną reakcją emocjonalną: krzykiem, płaczem i agresją. Objawy takie jak apatia, obojętność czy stereotypowe ruchy są typowe dla późniejszych faz.