Integracja sensoryczna
Słownik kwalifikacji SPO.04 - Świadczenie usług opiekuńczych i wspomagających rozwój dziecka
Integracja sensoryczna (SI) to proces, w którym układ nerwowy odbiera, porządkuje, analizuje i przetwarza bodźce zmysłowe, a następnie pozwala dziecku odpowiednio na nie reagować. Bodźce mogą pochodzić m.in. ze wzroku, słuchu, dotyku, równowagi, czucia głębokiego oraz węchu.
Metoda integracji sensorycznej jest stosowana szczególnie u dzieci z problemami rozwojowymi, trudnościami w koncentracji, nadwrażliwością lub podwrażliwością na bodźce, zaburzeniami koordynacji ruchowej czy opóźnieniem rozwoju psychoruchowego.
Cel metody SI
Celem terapii jest poprawa funkcjonowania dziecka poprzez usprawnianie:
- odbioru bodźców zmysłowych,
- analizy informacji sensorycznych,
- przetwarzania bodźców w układzie nerwowym,
- planowania ruchu i koordynacji,
- regulacji emocji i poziomu pobudzenia.
Przykładowe aktywności
W terapii SI wykorzystuje się ćwiczenia i zabawy z użyciem specjalistycznego sprzętu, np. huśtawek, hamaków, piłek, równoważni, materacy, faktur dotykowych. Dziecko może turlać się, huśtać, przeciskać przez tunele, chodzić po różnych powierzchniach lub wykonywać zadania równoważne.
Ważne w egzaminie
Jeśli w pytaniu pojawiają się określenia: odbiór bodźców zmysłowych, analiza bodźców, przetwarzanie sensoryczne, reakcje na bodźce, najczęściej chodzi o integrację sensoryczną. Nie należy mylić jej z metodami ruchowymi, takimi jak Ruch Rozwijający Weroniki Sherborne czy gimnastyka twórcza Labana, które mają inne główne cele.