Lęk przed ciemnością u dziecka
Słownik kwalifikacji SPO.04 - Świadczenie usług opiekuńczych i wspomagających rozwój dziecka
Lęk przed ciemnością jest częsty u dzieci w wieku przedszkolnym, szczególnie około 3. roku życia. Wynika z rozwoju wyobraźni, trudności w odróżnianiu fantazji od rzeczywistości oraz potrzeby bezpieczeństwa. Dziecko może bać się cieni, odgłosów, samotności lub „potworów”.
Jak powinien postępować opiekun?
Najważniejsze jest spokojne wsparcie bez wzmacniania lęku. Opiekun powinien:
- nazwać i zaakceptować emocje dziecka, np. „Widzę, że boisz się ciemności”,
- zapewnić spokojny, stały rytuał zasypiania,
- zostawić w pokoju małą lampkę nocną, najlepiej taką, która nie rzuca ostrych cieni,
- mówić spokojnym głosem i unikać straszenia,
- zadbać o bezpieczne, uporządkowane otoczenie pokoju.
Lampka nocna zmniejsza napięcie, ale nie zaburza tak mocno snu jak główne światło. Ważne, aby jej ustawienie nie tworzyło cieni przypominających dziecku postacie lub przedmioty budzące lęk.
Czego unikać?
Nie należy stale trzymać dziecka za rękę aż do zaśnięcia ani pozostawać przy nim zawsze do momentu snu, jeśli nie jest to konieczne. Takie zachowanie może utrwalać zależność od obecności dorosłego. Nie zaleca się też zostawiania zapalonego głównego światła, ponieważ może utrudniać wyciszenie i zasypianie.
Dodatkowe sposoby pomocy
Pomocne mogą być bajki terapeutyczne, rozmowa o lęku w ciągu dnia, przytulanka dająca poczucie bezpieczeństwa oraz przewidywalny rytuał wieczorny. Jeśli lęk jest bardzo silny, długotrwały lub znacznie zaburza sen dziecka, warto skonsultować się ze specjalistą.