Nadpobudliwość psychoruchowa u dziecka
Słownik kwalifikacji SPO.04 - Świadczenie usług opiekuńczych i wspomagających rozwój dziecka
Nadpobudliwość psychoruchowa oznacza trudności dziecka w kontrolowaniu aktywności ruchowej, uwagi i impulsów. Dziecko może być bardzo ruchliwe, szybko się rozpraszać, przerywać innym, mieć problem z czekaniem na swoją kolej albo kończeniem rozpoczętej czynności. Nie oznacza to „złośliwości” ani braku wychowania — dziecko potrzebuje jasnej struktury i konsekwentnego wsparcia.
Zasady pracy z dzieckiem nadpobudliwym
Opiekunka powinna przede wszystkim:
- wprowadzić krótkie, jasne i zrozumiałe zasady obowiązujące podczas zajęć,
- często przypominać zasady w spokojny sposób,
- stosować stały rytm dnia i przewidywalną organizację zajęć,
- dzielić zadania na krótkie etapy,
- przeplatać aktywność stolikową z ruchem,
- wzmacniać pozytywne zachowania pochwałą,
- ograniczać nadmiar bodźców, ale nie odbierać dziecku naturalnej potrzeby ruchu.
Czego unikać?
Nie należy wymuszać długiego siedzenia w ciszy, karać dziecka za samą potrzebę ruchu ani nadmiernie ograniczać przestrzeni do zabawy. Takie działania mogą zwiększać napięcie, frustrację i trudne zachowania.
Przykład dobrej zasady
Zamiast mówić: „Bądź grzeczny”, lepiej powiedzieć: „Podczas zabawy nie popychamy innych dzieci” albo „Gdy chcesz coś powiedzieć, podnieś rękę”. Zasada powinna mówić konkretnie, jakiego zachowania oczekujemy.
W pracy z dzieckiem nadpobudliwym kluczowe są: spokój dorosłego, konsekwencja, przewidywalność i pozytywne wzmacnianie.