Napady złości u dwulatka
Słownik kwalifikacji SPO.04 - Świadczenie usług opiekuńczych i wspomagających rozwój dziecka
Napady złości u dziecka około 2. roku życia są częstym zjawiskiem rozwojowym. Wynikają z niedojrzałości układu nerwowego, małych umiejętności samokontroli oraz trudności w wyrażaniu potrzeb słowami. Dziecko może krzyczeć, płakać, rzucać się na podłogę, kopać lub uderzać.
Jak reagować prawidłowo?
Najważniejsze są spokój dorosłego, bezpieczeństwo i konsekwencja.
Skuteczne działania:
- usunięcie niebezpiecznych przedmiotów z otoczenia,
- spokojne pozostanie blisko dziecka,
- krótkie komunikaty, np. „Widzę, że jesteś zły. Nie pozwolę bić”,
- ignorowanie napadu, jeśli dziecko nie zagraża sobie ani innym,
- przytrzymanie ochronne lub mocne przytulenie, gdy dziecko może zrobić krzywdę sobie albo komuś,
- chwalenie spokojnego zachowania po wyciszeniu,
- stosowanie prostych systemów wzmacniania, np. tablicy gwiazdek, aby utrwalać pożądane reakcje.
Czego unikać?
Nie należy:
- krzyczeć na dziecko,
- zawstydzać go,
- karać za same emocje,
- prowadzić długich tłumaczeń w trakcie napadu,
- inscenizować napadu złości, aby „pokazać dziecku, jak wygląda”.
Udawanie napadu złości przez dorosłego nie uczy samoregulacji. Może przestraszyć dziecko, ośmieszyć jego emocje albo utrwalić niepożądany wzorzec zachowania.
Ważne na egzaminie
W sytuacji napadu złości u dwulatka skuteczna jest spokojna, bezpieczna i konsekwentna reakcja dorosłego. Metodą niewłaściwą jest odgrywanie napadu złości przed dzieckiem.