Ruch rozwijający Weroniki Sherborne

Ruch rozwijający Weroniki Sherborne to metoda pracy z dziećmi oparta na naturalnej aktywności ruchowej, kontakcie z drugą osobą i wspólnym przeżywaniu ruchu. Jej głównym celem jest wspieranie rozwoju psychoruchowego dziecka, szczególnie w zakresie świadomości własnego ciała, orientacji w przestrzeni oraz relacji społecznych.

Metoda jest często stosowana w pracy z dziećmi z zaburzeniami rozwojowymi, niepełnosprawnością intelektualną, trudnościami emocjonalnymi, zaburzeniami ze spektrum autyzmu czy opóźnionym rozwojem psychoruchowym.

Co rozwija ta metoda?

Ćwiczenia metodą Sherborne pomagają dziecku:
- poznawać swoje ciało i jego możliwości,
- lepiej orientować się w przestrzeni,
- uczyć się współdzielenia przestrzeni z innymi,
- budować poczucie bezpieczeństwa,
- rozwijać zaufanie do siebie i drugiej osoby,
- nawiązywać kontakt społeczny przez ruch.

Rodzaje ćwiczeń

W metodzie wyróżnia się m.in. ćwiczenia:
- prowadzące do poznania własnego ciała, np. turlanie, kołysanie, dotykanie części ciała,
- kształtujące orientację w przestrzeni, np. przemieszczanie się po sali, zmiana kierunku ruchu,
- oparte na relacji „z” drugą osobą, np. wspólne kołysanie,
- oparte na relacji „przeciwko”, np. delikatne przepychanie,
- oparte na relacji „razem”, np. wspólne wykonywanie ruchu w parach lub grupie.

Ważne zasady pracy

Zajęcia powinny odbywać się w atmosferze bezpieczeństwa, akceptacji i dobrowolności. Nie chodzi o rywalizację ani perfekcyjne wykonanie ruchu, ale o doświadczenie ciała, kontaktu i współpracy. Opiekun powinien dostosować ćwiczenia do wieku, możliwości i potrzeb dziecka.