Utrzymywanie równowagi przy podparciu
Słownik kwalifikacji SPO.04 - Świadczenie usług opiekuńczych i wspomagających rozwój dziecka
Utrzymywanie równowagi przy podparciu to umiejętność rozwojowa niemowlęcia polegająca na stabilizowaniu ciała w pozycji pionowej z pomocą podpory, np. mebla, szczebelków łóżeczka lub rąk opiekuna. U zdrowego dziecka pojawia się zwykle około 9.-10. miesiąca życia.
Na czym polega ta umiejętność?
Dziecko potrafi przez krótki czas utrzymać pozycję stojącą lub półstojącą, opierając się rękami o stabilny przedmiot. Nie oznacza to jeszcze samodzielnego stania ani chodzenia. Jest to etap przygotowujący do dalszych umiejętności ruchowych.
Kolejność rozwoju ruchowego
Rozwój motoryczny przebiega stopniowo. Typowe etapy to m.in.:
- unoszenie głowy w leżeniu na brzuchu,
- obracanie się z pleców na brzuch i odwrotnie,
- siedzenie z podparciem, a następnie bez wsparcia,
- pełzanie lub raczkowanie,
- utrzymywanie równowagi przy podparciu,
- wstawanie przy meblach,
- chodzenie bokiem przy podporze,
- samodzielne chodzenie.
Co jest ważne dla opiekuna?
Opiekun powinien zapewnić dziecku bezpieczną przestrzeń do ćwiczenia nowych umiejętności. Podpory muszą być stabilne, a ostre krawędzie i niebezpieczne przedmioty zabezpieczone. Nie należy zmuszać dziecka do stania ani prowadzić go na siłę, jeśli nie jest na to gotowe.
Znaczenie egzaminacyjne
W pytaniach egzaminacyjnych należy kojarzyć, że zdrowe dziecko zaczyna utrzymywać równowagę przy podparciu około 9.-10. miesiąca życia. Wcześniejsze miesiące, np. 5.-6., dotyczą raczej innych umiejętności, takich jak obracanie się czy początki siedzenia z pomocą.