Afazja ruchowa

Afazja ruchowa to zaburzenie mowy wynikające z uszkodzenia ośrodków odpowiedzialnych za tworzenie wypowiedzi, najczęściej w lewej półkuli mózgu. Często występuje po udarze niedokrwiennym. Pacjent zwykle rozumie, co się do niego mówi, ale ma trudność z wypowiadaniem słów, budowaniem zdań i płynnym mówieniem.

Typowe cechy afazji ruchowej

• mowa jest wolna, niepłynna, wysiłkowa,
• pacjent mówi pojedynczymi słowami lub krótkimi zwrotami,
• może mieć trudność z nazwaniem przedmiotów,
• rozumienie prostych poleceń bywa zachowane,
• pacjent często jest świadomy problemu, co może powodować frustrację.

Zasady komunikacji z pacjentem

Najbardziej efektywne jest zadawanie krótkich, prostych pytań, na które pacjent może odpowiedzieć pojedynczym słowem, gestem lub krótkim zwrotem.

W kontakcie należy:
- mówić spokojnie i wyraźnie,
- używać krótkich zdań,
- dawać pacjentowi czas na odpowiedź,
- nie poprawiać natarczywie i nie poganiać,
- potwierdzać zrozumienie wypowiedzi,
- wspierać mowę gestem, mimiką, obrazkami lub zapisem, jeśli pomaga to pacjentowi.

Czego unikać?

Nie należy zadawać skomplikowanych pytań wymagających długiej odpowiedzi. Nie należy też ograniczać się wyłącznie do komunikacji niewerbalnej, jeśli pacjent może wypowiadać proste słowa. Celem opiekuna jest ułatwienie kontaktu i zachęcanie pacjenta do możliwie samodzielnej komunikacji.