Opór przy przyjmowaniu leków

Opór przy przyjmowaniu leków oznacza sytuację, w której podopieczny niechętnie zażywa lek zalecony przez lekarza, zwleka, odmawia otwarcia ust, kwestionuje potrzebę leczenia albo obawia się działań niepożądanych.

Zasady postępowania opiekunki

Opiekunka nie może samowolnie odstawiać leków ani zmieniać dawkowania. Nie wolno też stosować przemocy, przymusu fizycznego ani podawać leku podstępem, np. ukrywając go w jedzeniu bez wiedzy podopiecznego.

Prawidłowe działanie polega na:
- spokojnym wyjaśnieniu, że lek został zalecony przez lekarza,
- upewnieniu się, że podopieczny rozumie, jaki lek ma przyjąć i dlaczego,
- stworzeniu spokojnych warunków do zażycia leku,
- dopilnowaniu, aby lek został przyjęty w obecności opiekunki,
- obserwowaniu, czy nie występują niepokojące objawy po zażyciu leku.

Czego nie robić?

Nie należy zostawiać leku bez nadzoru, ponieważ podopieczny może go nie przyjąć, zgubić, zażyć później w niewłaściwym czasie albo pomylić z innym preparatem. Nie należy też rezygnować z podania leku tylko dlatego, że podopieczny okazuje niechęć.

Gdy podopieczny stanowczo odmawia

Jeżeli mimo rozmowy i wyjaśnień podopieczny nadal odmawia przyjęcia leku, opiekunka nie stosuje siły. Powinna odnotować sytuację zgodnie z procedurą i poinformować osobę odpowiedzialną, np. pielęgniarkę, lekarza, rodzinę lub przełożonego.

Najważniejsze na egzaminie

Przy oporze wobec leków zalecanych przez lekarza najlepszą odpowiedzią jest dopilnowanie, aby podopieczny zażył lek w obecności opiekunki, bez przemocy i bez pozostawiania leku bez kontroli.