Potrzeba miłości i przynależności

Potrzeba miłości i przynależności to jedna z podstawowych potrzeb psychicznych człowieka. Obejmuje pragnienie bliskich relacji, akceptacji, więzi rodzinnych, przyjaźni, kontaktu z innymi ludźmi oraz poczucia, że jest się komuś potrzebnym.

W opiece nad osobą starszą lub niesamodzielną niezaspokojenie tej potrzeby może objawiać się osamotnieniem, smutkiem, wycofaniem, poczuciem opuszczenia albo częstym mówieniem o braku odwiedzin rodziny.

Przykład sytuacji

Podopieczna jest wdową, mieszka sama, a dzieci mieszkają daleko i rzadko ją odwiedzają. Jeśli mówi, że czuje się samotna, może to wskazywać właśnie na niezaspokojoną potrzebę miłości i przynależności.

Jak opiekun może wspierać tę potrzebę?

• okazywać życzliwość, cierpliwość i zainteresowanie,
• rozmawiać z podopiecznym i aktywnie słuchać,
• zachęcać do kontaktów z rodziną, sąsiadami lub znajomymi,
• pomagać w korzystaniu z telefonu lub wideorozmów,
• wspierać udział w zajęciach dziennych, klubach seniora lub spotkaniach społecznych,
• zauważać sygnały smutku, izolacji lub depresji.

Ważne rozróżnienie

Potrzeba miłości i przynależności dotyczy więzi emocjonalnych i społecznych. Nie należy jej mylić z potrzebą szacunku i uznania, która dotyczy poczucia wartości, docenienia i respektowania godności osoby.