Pozycja wysoka

Pozycja wysoka to ułożenie podopiecznego w łóżku lub fotelu z wyraźnie uniesioną górną częścią ciała, zwykle pod kątem około 60–90°. Jest stosowana przede wszystkim u osób z trudnościami w oddychaniu, ponieważ ułatwia pracę klatki piersiowej i przepony.

Kiedy stosować pozycję wysoką?

Pozycję wysoką stosuje się m.in. gdy podopieczny:
- zgłasza duszność lub uczucie braku powietrza,
- oddycha szybko, płytko lub z wysiłkiem,
- ma choroby układu oddechowego lub krążenia,
- lepiej oddycha w pozycji siedzącej niż leżącej.

Dlaczego pomaga przy duszności?

Uniesienie tułowia:
- zmniejsza ucisk narządów jamy brzusznej na przeponę,
- ułatwia rozszerzanie klatki piersiowej,
- poprawia wentylację płuc,
- zmniejsza uczucie duszności.

Jak ułożyć podopiecznego?

Opiekunka powinna:
- podnieść wezgłowie łóżka lub podeprzeć plecy poduszkami,
- zapewnić stabilne podparcie pleców i głowy,
- umożliwić swobodne oddychanie, bez ucisku ubrania na klatkę piersiową i brzuch,
- obserwować oddech, kolor skóry, potliwość i samopoczucie,
- w razie nasilonej duszności powiadomić pielęgniarkę, lekarza lub wezwać pomoc.

Ważne rozróżnienie egzaminacyjne

Przy trudnościach w oddychaniu wybiera się pozycję wysoką, a nie pozycję Trendelenburga. Pozycja Trendelenburga, czyli ułożenie z głową niżej niż nogi, może nasilać duszność i nie jest właściwa w tej sytuacji.