Profilaktyka powikłań unieruchomienia

U osoby leżącej w łóżku priorytetem opieki jest zapobieganie powikłaniom wynikającym z długotrwałego unieruchomienia. Do najczęstszych należą: odleżyny, przykurcze, zapalenie płuc, zaburzenia krążenia, zaparcia oraz pogorszenie samopoczucia psychicznego.

Najważniejsze działania opiekuńcze

Opiekunka środowiskowa powinna w pierwszej kolejności zaplanować działania podstawowe, regularne i bezpieczne dla podopiecznej:

• częste zmiany pozycji ciała – zwykle co około 2 godziny lub zgodnie z planem opieki; zmniejszają ucisk na skórę i ryzyko odleżyn,
• obserwację skóry – szczególnie okolic narażonych na ucisk: kości krzyżowej, pięt, łokci, bioder, łopatek,
• zabiegi higieniczne – mycie, osuszanie skóry, zmiana bielizny osobistej i pościelowej, pielęgnacja miejsc narażonych na wilgoć,
• oklepywanie pleców – wykonywane delikatnie, jeśli nie ma przeciwwskazań, pomaga w usuwaniu wydzieliny z dróg oddechowych,
• gimnastykę oddechową – np. spokojne głębokie wdechy i wydechy, ćwiczenia z wydłużonym wydechem, poprawiają wentylację płuc.

Czego opiekunka nie powinna planować jako własnych czynności?

Czynności takie jak cewnikowanie czy samodzielne podawanie leków nie są typowymi działaniami opiekunki środowiskowej wykonywanymi z własnej inicjatywy. Należą do czynności medycznych lub wymagają zlecenia i odpowiednich uprawnień.

Sens egzaminacyjny

W pytaniach o osobę leżącą kluczowe są działania zapobiegające powikłaniom: zmiana pozycji, higiena, ćwiczenia oddechowe i wspomaganie oczyszczania dróg oddechowych. Dlatego poprawna odpowiedź wskazuje właśnie te czynności.