Przewlekłe zaparcia – postępowanie opiekuna

Przewlekłe zaparcia to utrudnione, zbyt rzadkie lub niepełne wypróżnienia utrzymujące się przez dłuższy czas. U osób starszych i niesamodzielnych sprzyjają im: mała ilość płynów, dieta uboga w błonnik, unieruchomienie, nieregularny tryb dnia, niektóre leki oraz wstyd związany z korzystaniem z toalety.

Najważniejsze działania opiekuna

W przypadku przewlekłych zaparć należy wspierać podopiecznego poprzez:

• zwiększenie ilości płynów, jeśli nie ma przeciwwskazań lekarskich, np. niewydolności serca lub nerek,
• wprowadzenie warzyw i owoców oraz innych produktów bogatych w błonnik, np. pełnoziarnistego pieczywa, kasz, płatków owsianych,
• ustalenie regularnych godzin posiłków i wypróżnień, najlepiej spokojnie, bez pośpiechu,
• zwiększenie aktywności fizycznej dostosowanej do możliwości podopiecznego, np. spacery, ćwiczenia w łóżku, zmiana pozycji,
• zapewnienie intymności i komfortu podczas korzystania z toalety lub sprzętu pomocniczego.

Czego unikać?

Nie należy ograniczać płynów ani aktywności fizycznej, jeśli nie ma do tego zaleceń medycznych. Dieta papkowata nie jest typowym sposobem zapobiegania zaparciom, ponieważ często zawiera mało błonnika. Nie wolno samodzielnie podawać środków przeczyszczających bez zaleceń lekarza lub pielęgniarki.

Kiedy zgłosić problem personelowi medycznemu?

Należy poinformować lekarza lub pielęgniarkę, gdy zaparciom towarzyszy silny ból brzucha, wymioty, krew w stolcu, gorączka, nagłe zatrzymanie gazów albo brak wypróżnienia przez kilka dni mimo podjętych działań.