Wsparcie emocjonalne

Wsparcie emocjonalne to pomoc polegająca na okazywaniu zrozumienia, akceptacji, cierpliwości i życzliwej obecności wobec osoby przeżywającej trudną sytuację. W opiece nad osobą z niepełnosprawnością jest szczególnie ważne w pierwszym okresie przystosowania, gdy podopieczny może odczuwać lęk, smutek, złość, bezradność, wstyd lub utratę poczucia własnej wartości.

Dlaczego jest najważniejsze na początku?

Pierwszy okres przystosowania do niepełnosprawności wiąże się często z kryzysem psychicznym. Osoba musi oswoić się ze zmianą sprawności, ograniczeniami w codziennym funkcjonowaniu i nowym obrazem siebie. Zanim skuteczne będą działania aktywizujące, rehabilitacyjne czy rozwojowe, należy pomóc jej odzyskać poczucie bezpieczeństwa i stabilności emocjonalnej.

Jak opiekun może udzielać wsparcia emocjonalnego?

• spokojnie wysłuchać podopiecznego,
• nie oceniać i nie bagatelizować jego uczuć,
• okazywać empatię i cierpliwość,
• zachęcać do mówienia o obawach,
• wzmacniać poczucie sprawczości i własnej wartości,
• szanować tempo adaptacji osoby,
• informować o dostępnej pomocy, ale bez wywierania presji.

Czego unikać?

Nie należy mówić: „inni mają gorzej”, „musisz się wziąć w garść” albo „nie przesadzaj”. Takie komunikaty mogą nasilać poczucie osamotnienia. Wsparcie emocjonalne nie oznacza wyręczania we wszystkim, lecz towarzyszenie osobie i pomaganie jej w stopniowym odzyskiwaniu równowagi.

Ważne na egzaminie

W pytaniu o pierwszy okres przystosowania do niepełnosprawności poprawną odpowiedzią jest zwykle wsparcie emocjonalne, a nie materialne, rzeczowe czy rozwojowe.