Żałoba przedłużona
Słownik kwalifikacji SPO.05 - Świadczenie usług opiekuńczych
Żałoba jest naturalną reakcją psychiczną na stratę bliskiej osoby. U podopiecznego po śmierci małżonka mogą występować smutek, płaczliwość, tęsknota, zaburzenia snu, spadek apetytu i mniejsza aktywność. Jest to reakcja typowa, jeśli stopniowo słabnie i osoba powoli wraca do codziennych czynności.
Kiedy żałoba staje się niepokojąca?
O przedłużającej się żałobie mówimy, gdy silne cierpienie utrzymuje się przez wiele miesięcy, nie zmniejsza się lub nasila oraz wyraźnie utrudnia codzienne funkcjonowanie. Może prowadzić przede wszystkim do zaburzeń ze strony układu nerwowego, zwłaszcza problemów psychicznych i emocjonalnych.
Niepokojące objawy to m.in.:
- stałe przygnębienie i brak nadziei,
- izolowanie się od ludzi,
- zaburzenia snu,
- utrata zainteresowań,
- silny lęk lub drażliwość,
- zaniedbywanie higieny, posiłków i leczenia,
- wypowiedzi o bezsensie życia.
Rola opiekuna
Opiekun powinien okazywać empatię, cierpliwie słuchać i nie bagatelizować straty. Ważne jest zachęcanie do utrzymywania kontaktów społecznych, dbania o rytm dnia, posiłki, sen i aktywność dostosowaną do możliwości podopiecznego.
Kiedy zgłosić problem?
Jeśli żałoba jest bardzo nasilona, trwa długo, powoduje znaczne wycofanie albo pojawiają się myśli samobójcze, należy poinformować rodzinę, pielęgniarkę, lekarza lub psychologa. Opiekun nie diagnozuje chorób, ale obserwuje objawy i reaguje na zagrożenia.