Diagnostyka stanowiskowa to badanie pojazdu wykonywane na specjalnym stanowisku diagnostycznym, a nie podczas normalnej jazdy w ruchu drogowym. Pojazd znajduje się w kontrolowanych warunkach, a urządzenia pomiarowe wymuszają lub symulują określone warunki pracy.
Przykłady diagnostyki stanowiskowej
Do metod stanowiskowych zalicza się między innymi badania wykonywane na:
- hamowni podwoziowej,
- stanowisku rolkowym do badania hamulców,
- szarpakach do kontroli zawieszenia,
- stanowisku do badania geometrii kół,
- analizatorze spalin lub dymomierzu podczas badania emisji.
Hamownia podwoziowa
Hamownia podwoziowa umożliwia sprawdzenie parametrów pojazdu przy obracających się kołach napędowych, ale bez jazdy po drodze. Pozwala mierzyć m.in. moc, moment obrotowy, przyspieszenie, prędkość obrotową oraz zachowanie układu napędowego pod obciążeniem.
Ponieważ pojazd badany jest na stanowisku pomiarowym, diagnostykę na hamowni podwoziowej klasyfikuje się jako metodę stanowiskową.
Różnica względem metody trakcyjnej
Metoda trakcyjna polega na badaniu pojazdu podczas jazdy, np. w czasie próby drogowej. Metoda stanowiskowa odbywa się na urządzeniu diagnostycznym w warsztacie lub stacji kontroli pojazdów.