Pytania pomocnicze - TDR.01

Przenosi ciśnienie wytwarzane przez pompę i umożliwia wspomaganie ruchu kierownicy. Dzięki temu kierowca używa mniejszej siły podczas skręcania.

Płyn hamulcowy ma inne właściwości chemiczne niż olej hydrauliczny. Może uszkodzić uszczelnienia, przewody i elementy pompy wspomagania.

Typowe objawy to ciężka praca kierownicy, wycie pompy, szarpanie podczas skręcania oraz widoczne wycieki płynu.

Poziom sprawdza się w zbiorniczku płynu wspomagania, zwykle oznaczonym symbolem kierownicy lub napisem dotyczącym power steering. Należy porównać poziom z oznaczeniami minimum i maksimum.

Różne pojazdy mogą wymagać różnych specyfikacji oleju hydraulicznego. Zastosowanie nieodpowiedniego płynu może doprowadzić do awarii układu.

Olej hydrauliczny służy głównie do przenoszenia ciśnienia w układach hydraulicznych. Olej silnikowy jest przeznaczony do smarowania, chłodzenia i ochrony elementów silnika.

ACEA to europejski system określający jakość i przeznaczenie olejów silnikowych. Informuje, do jakiego rodzaju silnika i warunków pracy dany olej jest przeznaczony.

Oleje z grupy E są przeznaczone do wysoko obciążonych silników wysokoprężnych w pojazdach ciężarowych, autobusach i pojazdach użytkowych.

Ponieważ oznaczenia ACEA zaczynające się od litery E dotyczą olejów do ciężkich silników wysokoprężnych. E9 jest jedną z klas stosowanych w takich jednostkach napędowych.

ACEA B4 dotyczy głównie lekkich silników wysokoprężnych, np. w samochodach osobowych i dostawczych. ACEA E9 odnosi się do silników Diesla w pojazdach ciężarowych i użytkowych.

Grupa C obejmuje oleje niskopopiołowe przeznaczone do silników z układami oczyszczania spalin, np. filtrami DPF i katalizatorami.

Nie. Lepkość określa zachowanie oleju w różnych temperaturach, ale nie mówi w pełni o jego jakości i przeznaczeniu. Trzeba uwzględnić także normy jakościowe, np. ACEA, oraz zalecenia producenta pojazdu.

Zlecenie serwisowe określa zakres prac, które mają być wykonane przy pojeździe. Jest podstawą organizacji, wykonania i rozliczenia naprawy.

Powinny się tam znaleźć dane pojazdu, dane klienta, opis usterki, zakres planowanych czynności, przewidywane koszty oraz ewentualny wykaz części do wymiany.

Karta drogowa służy głównie do dokumentowania użytkowania pojazdu w trasie, np. przebiegu, czasu pracy i zużycia paliwa. Nie określa zakresu napraw warsztatowych.

Zlecenie serwisowe dotyczy konkretnej wizyty w warsztacie i konkretnych prac. Książka pojazdu ma bardziej ogólny charakter i może zawierać dane oraz historię eksploatacji pojazdu.

Zlecenie serwisowe wystawia zwykle pracownik serwisu przyjmujący pojazd do naprawy lub obsługi, często na podstawie zgłoszenia klienta i wstępnych oględzin.

Dokumentuje uzgodniony zakres prac i może stanowić podstawę do wyceny usługi, zamówienia części oraz wystawienia faktury lub rachunku.

Należy podzielić miesięczny przebieg przez 100, pomnożyć przez zużycie paliwa na 100 km, a następnie przez cenę jednego litra paliwa.

Opony zużywają się stopniowo podczas jazdy, dlatego ich koszt należy rozłożyć na liczbę kilometrów, które mogą przejechać w całym okresie eksploatacji.

Koszty zmienne zależą od przebiegu, np. paliwo i zużycie opon. Koszty stałe występują niezależnie od liczby kilometrów, np. ubezpieczenie lub podatek od środka transportu.

Trzeba podzielić koszt kompletu opon przez ich przewidywaną żywotność wyrażoną w kilometrach.

Częstym błędem jest doliczenie całej wartości kompletu opon do kosztu jednego miesiąca zamiast uwzględnienia tylko części odpowiadającej miesięcznemu przebiegowi.

Należy zsumować wszystkie koszty zależne od przebiegu w danym miesiącu, np. koszt paliwa oraz koszt zużycia opon.

Trzeba zsumować koszty zmienne przypadające na dany przebieg, a następnie podzielić je przez liczbę przejechanych kilometrów.

Najczęściej ma 6 opon: 2 na osi przedniej oraz 4 na osi tylnej, ponieważ z tyłu po każdej stronie znajdują się po dwie opony.

Należy pomnożyć cenę jednej opony przez liczbę opon w pojeździe. Przy 6 oponach po 750 zł koszt zakupu wynosi 4500 zł.

Koszt usługi dla jednego koła mnoży się przez liczbę kół lub opon objętych usługą. Dla 6 kół po 20 zł koszt wynosi 120 zł.

Ponieważ tylna oś ma po dwie opony z każdej strony, czyli razem cztery opony z tyłu. Po dodaniu dwóch przednich daje to łącznie sześć opon.

Najpierw ustala się liczbę opon, potem oblicza koszt zakupu opon, następnie koszt usługi, a na końcu dodaje oba wyniki.

Koła bliźniacze zwiększają nośność pojazdu i lepiej rozkładają nacisk na nawierzchnię. Są przydatne zwłaszcza przy przewozie ciężkich ładunków.

Ponieważ olej jest sprzedawany w pełnych opakowaniach po 1 litrze. Nie można kupić 0,7 butelki, więc trzeba kupić 9 butelek.

Należy pomnożyć liczbę kupowanych opakowań przez cenę jednego opakowania. Przy 9 butelkach po 17 zł koszt oleju wynosi 153 zł.

Najczęściej dolicza się koszt filtra oleju oraz ewentualnie koszt robocizny, jeśli został podany w zadaniu lub cenniku.

Najczęstszy błąd to liczenie kosztu dla dokładnej ilości oleju, np. 8,7 l, mimo że olej sprzedawany jest tylko w pełnych opakowaniach.

Trzeba kupić 9 litrów oleju: 9 × 17 zł = 153 zł. Następnie dodaje się filtr oleju za 23 zł, czyli 153 zł + 23 zł = 176 zł.

Tak. Olej silnikowy i filtr oleju są materiałami eksploatacyjnymi, których zużycie wynika z użytkowania pojazdu.

Pojazd specjalny jest przeznaczony do wykonywania określonej funkcji i ma do tego odpowiednie nadwozie lub wyposażenie. Nie służy głównie do zwykłego przewozu osób albo ładunków.

Ponieważ jest przystosowany do specjalnych zadań, takich jak holowanie, załadunek lub transport uszkodzonych pojazdów. Ma wyposażenie, którego nie posiada zwykły samochód ciężarowy lub dostawczy.

Może mieć platformę załadunkową, wyciągarkę, najazdy, żurawik, pasy mocujące oraz światła ostrzegawcze. Wyposażenie zależy od rodzaju wykonywanych usług.

Nie zawsze. O klasyfikacji decyduje konstrukcja i przeznaczenie pojazdu, a nie sama nazwa firmy. Zwykły samochód osobowy używany przez pracownika nie musi być pojazdem specjalnym.

Pojazd ciężarowy służy zasadniczo do przewozu ładunków. Pojazd specjalny służy do wykonywania określonego zadania, np. ratownictwa, holowania lub prac technicznych.

Do pojazdów specjalnych należą m.in. ambulanse, wozy strażackie, żurawie samochodowe, pojazdy pogotowia technicznego i pojazdy do utrzymania dróg.

Kontrolowana temperatura spowalnia rozwój drobnoustrojów i procesy psucia. Dzięki temu produkt zachowuje bezpieczeństwo, jakość i przydatność do spożycia.

Klasa C oznacza możliwość utrzymania temperatury ładunku w zakresie od +12°C do -20°C. Dlatego nadaje się m.in. do przewozu towarów wymagających -18°C.

Klasa B zapewnia temperaturę tylko do około -10°C. Nie spełnia więc wymagań dla produktów, które muszą być przewożone w -18°C.

Umowa ATP określa wymagania techniczne dla pojazdów przewożących szybko psujące się artykuły żywnościowe. Reguluje m.in. klasy temperaturowe i warunki przewozu.

Są to przede wszystkim towary mrożone, np. mrożone mięso, ryby, warzywa, owoce, lody i gotowe dania mrożone.

Pojazd izotermiczny ma izolowane nadwozie ograniczające wymianę ciepła z otoczeniem. Chłodnia dodatkowo posiada urządzenie chłodnicze, które aktywnie obniża i utrzymuje temperaturę.

Może dojść do częściowego rozmrożenia, pogorszenia jakości i skrócenia trwałości produktu. W przypadku żywności może to również stanowić zagrożenie sanitarne.

Ciągnik samochodowy jest przeznaczony głównie do ciągnięcia przyczepy lub naczepy. Samochód ciężarowy zasadniczo przewozi ładunek na własnej przestrzeni ładunkowej.

Pojazd specjalny jest przeznaczony do wykonywania określonej funkcji specjalnej, np. pomocy drogowej lub prac komunalnych. Sam fakt współpracy z przyczepą lub naczepą wskazuje na ciągnik samochodowy.

Ciągnik siodłowy to rodzaj ciągnika samochodowego przystosowany do współpracy z naczepą. Naczepa opiera się częściowo na ciągniku przez siodło.

Przyczepa opiera się zasadniczo na własnych osiach. Naczepa część swojej masy przenosi na pojazd ciągnący, najczęściej ciągnik siodłowy.

Pojazd wolnobieżny klasyfikuje się ze względu na ograniczoną prędkość konstrukcyjną. Pytanie dotyczy przeznaczenia pojazdu do ciągnięcia przyczepy lub naczepy.

Są to przede wszystkim urządzenia sprzęgające, np. siodło w ciągniku siodłowym albo zaczep holowniczy. Zapewniają one mechaniczne połączenie pojazdów w zestaw.

Kłonice to pionowe słupki po bokach naczepy, które podtrzymują ładunek i zapobiegają jego bocznemu przemieszczaniu się. Są szczególnie ważne przy przewozie drewna i innych ładunków dłużycowych.

Bale drewna są ciężkie, długie i mogą się przemieszczać lub staczać. Naczepa kłonicowa zapewnia im boczne podparcie, czego nie zapewnia sama plandeka.

Naczepa kłonicowa nadaje się także do przewozu rur, słupów, prętów stalowych, elementów konstrukcyjnych i innych długich ładunków wymagających bocznego zabezpieczenia.

Ładunek powinien być równomiernie ułożony, oparty o kłonice i unieruchomiony pasami, łańcuchami lub innymi odpowiednimi środkami mocującymi. Należy także kontrolować masę ładunku i naciski osi.

Naczepa kontenerowa służy do przewozu kontenerów, które mocuje się do ramy za pomocą specjalnych zaczepów. Naczepa kłonicowa jest przeznaczona do przewozu ładunków długich i podłużnych, np. bali drewna.