Pytania pomocnicze - TDR.01

Ponowne wykonanie tego samego rozmiaru zwykle nie usunie uszkodzonego materiału. Gwint może nadal być zbyt słaby, dlatego stosuje się większy rozmiar naprawczy.

Dla uszkodzonego gwintu M10 przyjmuje się najbliższy większy typowy rozmiar, czyli M12.

Przegwintowanie polega na wykonaniu nowego gwintu w otworze, najczęściej po jego wcześniejszym rozwierceniu do odpowiedniej średnicy.

M8 jest mniejszy od M10, a uszkodzony otwór ma już zbyt dużą średnicę dla takiego gwintu. Nie da się go prawidłowo wykonać bez dodatkowych metod naprawy.

Nie należy tego robić w elementach wpływających na bezpieczeństwo, np. mocowaniach zawieszenia, hamulców lub elementach nośnych. W takich przypadkach trzeba stosować zalecenia producenta.

Przegwintowanie zwiększa rozmiar gwintu, np. z M10 na M12. Wkładka gwintowa pozwala często zachować pierwotny rozmiar śruby, odtwarzając gwint wewnętrzny.

Klasyfikacja SAE określa lepkość oleju, czyli jego płynność w określonych temperaturach. Nie jest to klasyfikacja jakościowa.

Litera W oznacza właściwości oleju w warunkach zimowych, od angielskiego słowa winter. Liczba przed W dotyczy lepkości w niskiej temperaturze.

Ponieważ SAE podaje klasy lepkościowe oleju. Jakość i przeznaczenie eksploatacyjne olejów przekładniowych określają np. normy API GL-4 lub API GL-5.

Olej wielosezonowy ma oznaczenie z dwiema klasami, np. 85W/140, i może pracować w szerszym zakresie temperatur. Olej jednosezonowy ma jedną klasę lepkości.

Oleje przekładniowe stosuje się w skrzyniach biegów, mostach napędowych, przekładniach głównych i mechanizmach różnicowych.

Oznaczenia typu SAE 75W-90 lub SAE 85W-140 dotyczą lepkości. Oznaczenia typu API GL-4 lub API GL-5 dotyczą klasy jakościowej i warunków pracy oleju.

Pierwsze badanie techniczne autobusu wykonuje się przed upływem 1 roku od daty pierwszej rejestracji pojazdu.

Po pierwszym badaniu autobus podlega badaniom technicznym co 6 miesięcy.

Autobusy przewożą pasażerów i są zwykle intensywnie eksploatowane, dlatego wymagają częstszej kontroli elementów odpowiedzialnych za bezpieczeństwo.

Szczególnie ważne są układ hamulcowy, kierowniczy, zawieszenie, oświetlenie, ogumienie oraz wyposażenie wpływające na bezpieczeństwo pasażerów.

Potocznie często mówi się „przegląd techniczny”, ale formalnie chodzi o badanie techniczne wykonywane w stacji kontroli pojazdów. Przegląd serwisowy u mechanika nie zastępuje obowiązkowego badania technicznego.

Pojazd bez ważnego badania technicznego nie powinien być używany w ruchu drogowym. Może to skutkować zatrzymaniem dowodu rejestracyjnego i konsekwencjami administracyjnymi.

Należy podzielić łączny koszt paliwa przez liczbę pojazdów, a następnie przez liczbę miesięcy. Dla kosztu rocznego dzieli się przez 12.

Ponieważ podana kwota dotyczy całej floty, czyli trzech pojazdów łącznie. Aby uzyskać koszt jednego pojazdu, trzeba rozdzielić koszt na trzy pojazdy.

Rok ma 12 miesięcy, więc aby obliczyć przeciętny koszt miesięczny, koszt roczny trzeba podzielić przez 12.

Najpierw 108 000 zł / 3 = 36 000 zł rocznie na jeden pojazd. Następnie 36 000 zł / 12 = 3 000 zł miesięcznie na jeden pojazd.

Koszt paliwa zalicza się do kosztów zmiennych, ponieważ zależy głównie od przebiegu, zużycia paliwa, stylu jazdy i ceny paliwa.

Najczęstszy błąd to wykonanie tylko jednego dzielenia, np. wyłącznie przez liczbę pojazdów albo wyłącznie przez liczbę miesięcy. Trzeba uwzględnić oba czynniki.

To koszty, które można przypisać bezpośrednio do konkretnego przewozu lub zlecenia. Przykładem są paliwo, wynagrodzenie kierowcy i opłaty drogowe.

Promocja dotyczy całej działalności przedsiębiorstwa, a nie konkretnej usługi transportowej. Dlatego jest kosztem pośrednim lub ogólnym.

Tak, jeżeli dotyczy pracy wykonanej przy konkretnym zleceniu transportowym. Wtedy można je przypisać do danej usługi.

Najczęściej tak, ponieważ jego zużycie wynika bezpośrednio z wykonania przewozu. Jest to także typowy koszt zmienny pojazdu.

Tak, jeśli jest rozliczana na konkretny pojazd, trasę lub usługę. W praktyce może być uwzględniana w kalkulacji kosztu przewozu.

Koszty bezpośrednie można przypisać do konkretnej usługi, a pośrednie dotyczą funkcjonowania całego przedsiębiorstwa. Przykładem kosztu pośredniego jest reklama firmy.

Pojazdy samochodowe przeznaczone do przewozu ładunków zalicza się do kategorii N. Należą do niej m.in. samochody ciężarowe oraz ciągniki samochodowe.

Ciągnik samochodowy jest pojazdem silnikowym przeznaczonym do ciągnięcia naczepy, która służy do przewozu ładunków. Z tego powodu traktuje się go jako pojazd związany z transportem rzeczy.

Kategoria M obejmuje pojazdy przeznaczone do przewozu osób, np. samochody osobowe i autobusy. Kategoria N obejmuje pojazdy przeznaczone do przewozu ładunków.

Kategoria O obejmuje przyczepy i naczepy. Nie są to samodzielne pojazdy silnikowe, lecz pojazdy ciągnięte przez inne pojazdy.

Nie. Ciągnik samochodowy należy do kategorii N, ponieważ jest pojazdem silnikowym do transportu rzeczy, natomiast naczepa należy do kategorii O.

Kategoria L obejmuje głównie pojazdy dwu- i trójkołowe oraz niektóre czterokołowce, np. motorowery, motocykle i quady. Nie obejmuje ciągników samochodowych.

Najważniejsze są ładowność, wymiary przestrzeni ładunkowej, liczba miejsc paletowych, typ nadwozia oraz wymagania przewożonego towaru.

Ponieważ przewóz palet dotyczy transportu towarowego, a liczba miejsc dla osób ma znaczenie głównie w transporcie pasażerskim.

Zdolność przewozowa określa, jaką ilość ładunku pojazd może przewieźć, uwzględniając m.in. masę, objętość i dopuszczalne obciążenia.

Typ nadwozia decyduje o sposobie zabezpieczenia ładunku, możliwościach załadunku oraz dopasowaniu pojazdu do rodzaju towaru, np. plandeka, chłodnia lub furgon.

Winda załadowcza jest potrzebna, gdy miejsce załadunku lub rozładunku nie ma rampy albo gdy palety trzeba przenieść z poziomu gruntu do przestrzeni ładunkowej.

Towary wymagające kontrolowanej temperatury przewozi się chłodnią lub izotermą, towary niebezpieczne wymagają spełnienia wymagań ADR, a ładunki wrażliwe na wilgoć muszą być odpowiednio osłonięte.

Należy zsumować wszystkie podane kategorie kosztów. W tym zadaniu: 280 + 80 + 440 = 800 tys. zł.

Kosztem zmiennym jest zużycie paliw, płynów i olejów, ponieważ zależy od intensywności eksploatacji pojazdu.

Amortyzacja jest zwykle kosztem stałym, ponieważ wynika ze stopniowego zużywania wartości pojazdu i nie zależy bezpośrednio od jednego przewozu.

Należy podzielić wartość kosztów zmiennych przez koszty całkowite i pomnożyć przez 100%. W tym zadaniu: 440 / 800 × 100% = 55%.

Koszty zmienne wynoszą 440 tys. zł, a wszystkie koszty razem 800 tys. zł. Udział kosztów zmiennych to 440 / 800 × 100%, czyli 55%.

Najczęstszy błąd to pominięcie którejś pozycji przy obliczaniu kosztów całkowitych albo uznanie kosztów stałych za zmienne.

Symbol RRC oznacza środek transportu chłodniczy mechanicznie, wzmocniony, przeznaczony do przewozu towarów wymagających bardzo niskiej temperatury. Jest właściwy m.in. do transportu lodów.

Lody wymagają utrzymania temperatury zwykle około -18°C lub niższej. Pojazd izotermiczny tylko ogranicza wymianę ciepła, ale sam nie zapewnia aktywnego chłodzenia.

Umowa ATP określa wymagania techniczne dla pojazdów przewożących szybko psujące się artykuły żywnościowe. Dotyczy m.in. izolacji, urządzeń chłodniczych i oznaczeń pojazdów.

Pojazd izotermiczny ma izolowaną zabudowę, ale nie musi mieć agregatu chłodniczego. Pojazd chłodniczy posiada urządzenie umożliwiające aktywne obniżanie i utrzymywanie temperatury.

Są to towary wrażliwe na temperaturę, np. mięso, ryby, nabiał, mrożonki, owoce, warzywa oraz lody. Wymagają odpowiedniego zakresu temperatury podczas całego przewozu.

Należy uwzględnić wymaganą temperaturę przewozu, czas transportu, rodzaj towaru oraz klasę ATP pojazdu. Dla lodów wybiera się pojazd zdolny do utrzymania temperatury mrożenia, np. oznaczony RRC.

Najważniejsze są: wielkość, masa i typ ładunku, wymagania dotyczące zabezpieczenia, odległość przewozu, koszt, czas dostawy oraz bezpieczeństwo transportu.

Od nich zależy wymagana ładowność, pojemność przestrzeni ładunkowej oraz rodzaj nadwozia, np. chłodnia, cysterna, wywrotka lub naczepa plandekowa.

Zwykle nie jest to czynnik podstawowy przy wyborze pojazdu do ładunku. Doświadczenie kierowcy wpływa raczej na organizację przewozu, bezpieczeństwo jazdy i jakość wykonania usługi.

Przy dłuższych trasach większe znaczenie mają ekonomiczność pojazdu, niezawodność, komfort kierowcy, zasięg oraz możliwość bezpiecznego przewozu ładunku przez cały odcinek trasy.

Koszt wpływa na opłacalność usługi. Należy uwzględnić m.in. zużycie paliwa, opłaty drogowe, amortyzację, wynagrodzenie kierowcy i koszty eksploatacji pojazdu.

Pojazd musi umożliwiać właściwe zabezpieczenie ładunku oraz spełniać wymagania techniczne i prawne. Ma to szczególne znaczenie przy ładunkach niebezpiecznych, delikatnych, ciężkich lub szybko psujących się.