Ładunek ponadnormatywny to taki, którego przewóz powoduje przekroczenie dopuszczalnych parametrów pojazdu lub zespołu pojazdów, np. długości, szerokości, wysokości, masy całkowitej albo nacisków osi. W praktyce dotyczy to m.in. maszyn budowlanych, elementów konstrukcji stalowych, zbiorników, transformatorów czy dużych prefabrykatów.
Co ustala się w pierwszej kolejności?
Przy organizacji takiego przewozu najważniejsze jest ustalenie trasy przewozu. Wynika to z faktu, że pojazd nienormatywny nie może poruszać się dowolną drogą. Trasa musi uwzględniać ograniczenia infrastruktury oraz bezpieczeństwo ruchu.
Podczas planowania trasy sprawdza się przede wszystkim:
- nośność mostów, wiaduktów i przepustów,
- wysokość przejazdów pod wiaduktami i liniami energetycznymi,
- szerokość dróg, rond, skrzyżowań i bram,
- dopuszczalne naciski osi i masę pojazdu,
- możliwość wykonania manewrów zestawem o dużych wymiarach,
- utrudnienia drogowe, remonty i objazdy.
Zezwolenie i organizacja przejazdu
Przewóz ładunku ponadnormatywnego najczęściej wymaga odpowiedniego zezwolenia na przejazd pojazdu nienormatywnego. Zezwolenie jest powiązane z konkretnymi parametrami pojazdu, ładunku oraz trasą. W zależności od wielkości przewozu może być potrzebny pilotaż, oznakowanie pojazdu, przejazd w określonych godzinach lub uzgodnienia z zarządcami dróg.
Dlaczego nie średnia prędkość ani liczba kierowców?
Liczba kierowców, czas jazdy czy średnia prędkość są ważne organizacyjnie, ale ustala się je dopiero po określeniu możliwej i bezpiecznej trasy. Bez trasy nie da się prawidłowo wyznaczyć czasu przejazdu, kosztów, wymaganych zezwoleń ani warunków pilotażu.