Miejski transport publiczny to system przewozów pasażerskich organizowany na obszarze miasta oraz najbliższych stref podmiejskich. Obejmuje m.in. autobusy, tramwaje, metro, trolejbusy oraz kolej miejską, jeżeli obsługuje ruch lokalny.
Najważniejsza cecha
Charakterystyczną cechą miejskiego transportu publicznego jest ograniczony zasięg działania. Oznacza to, że przewozy są realizowane głównie na określonym obszarze administracyjnym lub funkcjonalnym, np. w granicach miasta, aglomeracji albo związku komunikacyjnego.
Nie jest to transport o zasięgu nieskończonym ani ogólnokrajowym. Linie, przystanki, rozkłady jazdy i taryfy są projektowane pod potrzeby mieszkańców danego miasta lub obszaru metropolitalnego.
Typowe cechy miejskiego transportu publicznego
- regularność kursowania według rozkładu jazdy,
- obsługa dużej liczby pasażerów,
- krótki lub średni dystans przejazdu,
- wyznaczone linie i przystanki,
- integracja taryfowa, np. bilety czasowe lub strefowe,
- finansowanie częściowo z wpływów z biletów, a częściowo ze środków publicznych.
Dlaczego nie wysoka elastyczność cenowa?
Usługi miejskiego transportu publicznego zwykle mają ograniczoną elastyczność cenową, ponieważ cena biletu nie jest jedynym czynnikiem wyboru środka transportu. Pasażerowie zwracają uwagę także na dostępność linii, częstotliwość kursów, czas przejazdu i wygodę.
Przykład
Autobus miejski kursujący między osiedlem a centrum miasta działa w granicach lokalnej sieci komunikacyjnej. Nie obsługuje dowolnych tras w kraju, lecz konkretny, ograniczony obszar.