Planowanie załadunku polega na ustaleniu, ile i w jaki sposób można rozmieścić jednostek ładunkowych w pojeździe, kontenerze lub na naczepie. Uwzględnia się przede wszystkim wymiary przestrzeni ładunkowej, wymiary jednostek ładunkowych, dopuszczalną masę, możliwość piętrzenia oraz zasady bezpieczeństwa.
Najważniejsze dane do obliczeń
Przy zadaniach egzaminacyjnych najczęściej analizuje się:
- długość, szerokość i wysokość skrzyni ładunkowej,
- długość, szerokość i wysokość jednostki ładunkowej,
- informację, czy ładunek można układać w stosy,
- możliwość obrócenia jednostki ładunkowej o 90°,
- ograniczenia masowe pojazdu.
Obliczanie liczby jednostek
Jeżeli ładunku nie wolno piętrzyć, liczy się tylko rozmieszczenie na podłodze skrzyni ładunkowej. Wysokość sprawdza się jedynie po to, aby upewnić się, że jednostka mieści się w przestrzeni ładunkowej.
Przykład:
- skrzynia: 6400 × 2400 × 2700 mm,
- jednostka: 1200 × 800 × 900 mm,
- brak możliwości układania w stosy.
Ustawienie 1200 mm wzdłuż długości i 800 mm wzdłuż szerokości daje:
- 6400 / 1200 = 5 pełnych sztuk,
- 2400 / 800 = 3 pełne rzędy,
- razem 5 × 3 = 15 sztuk.
Po obróceniu jednostki:
- 6400 / 800 = 8 pełnych sztuk,
- 2400 / 1200 = 2 pełne rzędy,
- razem 8 × 2 = 16 sztuk.
Maksymalna liczba jednostek to więc 16.
Typowy błąd
Częstym błędem jest automatyczne przyjęcie pierwszego ustawienia wymiarów. W planowaniu załadunku zawsze należy sprawdzić także wariant z obróceniem jednostki ładunkowej, jeśli nie jest to zabronione.