Umowa przewozu to umowa, w której przewoźnik zobowiązuje się do przewiezienia osób lub rzeczy, a druga strona zobowiązuje się do zapłaty wynagrodzenia za przewóz. W krajowym transporcie drogowym podstawowe zasady wynikają z Prawa przewozowego oraz przepisów Kodeksu cywilnego.
Strony umowy przewozu rzeczy
W przewozie rzeczy stronami umowy są najczęściej:
- nadawca – podmiot zlecający przewóz przesyłki i przekazujący ją przewoźnikowi,
- przewoźnik – podmiot wykonujący przewóz zawodowo, na podstawie odpowiednich uprawnień.
Dlatego w pytaniu egzaminacyjnym poprawna odpowiedź brzmi: nadawca i przewoźnik.
Ważne rozróżnienie
Nie każda osoba uczestnicząca w przewozie jest stroną umowy. Przykładowo:
- odbiorca odbiera przesyłkę, ale zwykle nie zawiera umowy przewozu,
- kierowca wykonuje przewóz w imieniu przewoźnika, ale nie jest stroną umowy,
- załadowca wykonuje czynności ładunkowe, ale nie musi być stroną umowy,
- spedytor organizuje przewóz, lecz działa na podstawie umowy spedycji, a nie zawsze jako przewoźnik.
Dokument przewozowy
Dowodem zawarcia i warunków umowy może być list przewozowy. Zawiera on m.in. dane nadawcy, przewoźnika, odbiorcy, opis przesyłki, miejsce nadania i przeznaczenia.
Zapamiętaj
W krajowym przewozie drogowym rzeczy podstawowa para stron umowy to: nadawca + przewoźnik. Odbiorca, kierowca, załadowca i spedytor mogą uczestniczyć w procesie transportowym, ale nie są podstawowymi stronami tej umowy.