Izolowany obwód torowy
Słownik kwalifikacji TKO.02 - Montaż i eksploatacja urządzeń i systemów sterowania ruchem kolejowym
Izolowany obwód torowy to klasyczne urządzenie kontroli niezajętości toru lub rozjazdu. Wykorzystuje oba toki szynowe jako przewody obwodu elektrycznego, a kontrolowany odcinek jest oddzielony od sąsiednich odcinków za pomocą złączy izolowanych.
Zasada działania
Na jednym końcu odcinka toru znajduje się układ zasilający, np. transformator torowy, a na drugim końcu przekaźnik torowy. Gdy tor jest wolny, prąd płynie przez toki szynowe i przekaźnik pozostaje wzbudzony. Gdy na odcinek wjedzie pojazd kolejowy, zestawy kołowe zwierają oba toki szynowe, czyli następuje zbocznikowanie obwodu torowego. Przekaźnik odwzbudza się, a urządzenia srk otrzymują informację o zajętości toru.
Cechy rozpoznawcze na schemacie
Izolowany obwód torowy można rozpoznać po:
- zaznaczonych złączach izolowanych na granicach kontrolowanego odcinka,
- wykorzystaniu toków szynowych jako części obwodu elektrycznego,
- występowaniu elementów takich jak transformator torowy i przekaźnik torowy,
- braku głowic liczników osi na początku i końcu odcinka.
Zastosowanie
Izolowane obwody torowe stosuje się do kontroli wolności torów stacyjnych, odstępów liniowych oraz rozjazdów. Są podstawowym elementem zależności w urządzeniach srk, ponieważ informacja o zajętości toru wpływa m.in. na możliwość podania sygnału zezwalającego na semaforze.
Różnica względem innych urządzeń
W przeciwieństwie do liczników osi, izolowany obwód torowy nie zlicza osi pojazdu, lecz wykrywa zwarcie toków szynowych przez zestawy kołowe. W odróżnieniu od obwodów bezzłączowych wymaga fizycznego odizolowania kontrolowanego odcinka za pomocą złączy izolowanych.