Metoda wspornikowa polega na wykonywaniu konstrukcji przęsła etapami, od podpory w kierunku środka przęsła, bez konieczności stosowania pełnych rusztowań pod całą konstrukcją. Elementy mostu pracują czasowo jak wsporniki, czyli części konstrukcji wysunięte poza podporę.
Kiedy stosuje się metodę wspornikową?
Metodę tę wykorzystuje się szczególnie wtedy, gdy pod budowanym mostem występują trudne przeszkody, np.:
- głębokie doliny,
- rzeki o silnym nurcie,
- linie kolejowe lub drogi o dużym natężeniu ruchu,
- tereny, na których trudno ustawić rusztowania,
- przeszkody wymagające zachowania ciągłości ruchu lub przepływu.
Dzięki tej metodzie można ograniczyć ingerencję w teren pod obiektem.
Na czym polega wykonanie?
Budowę rozpoczyna się zwykle od filara lub przyczółka. Następnie wykonuje się kolejne segmenty przęsła symetrycznie po obu stronach podpory albo jednostronnie, zależnie od projektu. Segmenty mogą być:
- betonowane na miejscu w wózkach formujących,
- montowane z prefabrykatów,
- sprężane kablami w celu przeniesienia sił rozciągających.
Zalety metody wspornikowej
- brak potrzeby pełnego rusztowania pod przęsłem,
- możliwość pracy nad przeszkodami trudnymi do przekroczenia,
- mniejsze utrudnienia dla ruchu pod obiektem,
- przydatność przy dużych rozpiętościach przęseł.
Zapamiętaj
Jeżeli w pytaniu egzaminacyjnym pojawia się budowa mostu nad trudną przeszkodą, najczęściej właściwą odpowiedzią jest technika wspornikowa.