Wiadukt łukowy
Słownik kwalifikacji TKO.04 - Organizacja robót związanych z budową i utrzymaniem kolejowych obiektów inżynieryjnych oraz podstawy kosztorysowania
Wiadukt łukowy to obiekt inżynieryjny, w którym zasadniczym elementem nośnym jest łuk. Na ilustracjach egzaminacyjnych rozpoznaje się go przede wszystkim po charakterystycznych, półkolistych lub segmentowych otworach pod przęsłem.
Cechy rozpoznawcze
Wiadukt łukowy ma zwykle:
- wyraźnie widoczne łuki przenoszące obciążenia,
- masywne podpory lub filary,
- sklepione przęsła,
- często konstrukcję murowaną, kamienną, ceglaną albo żelbetową.
W takim obiekcie obciążenia z pomostu są przekazywane przez łuk na podpory. Łuk pracuje głównie na ściskanie, dlatego historycznie bardzo często wykonywano takie wiadukty z kamienia lub cegły.
Różnica względem innych typów
- Wiadukt belkowy ma przęsła w formie poziomych belek lub płyt opartych na podporach. Nie ma charakterystycznych łuków.
- Wiadukt ramownicowy tworzy układ sztywno połączonych słupów i rygli, przypominający ramę.
- Wiadukt kratownicowy ma konstrukcję z prętów tworzących układ trójkątów, czyli kratownicę.
- Wiadukt łukowy wyróżnia się sklepionym kształtem przęseł.
Wskazówka egzaminacyjna
Jeżeli na zdjęciu obiektu widać duże półkoliste lub łukowe otwory pod jezdnią albo torem, najczęściej jest to wiadukt łukowy. W pytaniach rozpoznawczych kluczowy jest kształt konstrukcji nośnej, a nie sam materiał wykonania.