Dźwignia naprężacza sieci jezdnej
Słownik kwalifikacji TKO.05 - Montaż i eksploatacja sieci zasilających oraz trakcji elektrycznej
Dźwignia naprężacza sieci jezdnej jest elementem mechanicznego układu naprężania przewodu jezdnego i liny nośnej. Stosuje się ją w sieci trakcyjnej, aby utrzymywać wymagany naciąg przewodów mimo zmian temperatury i wydłużania się przewodów.
Do czego służą otwory w dźwigni?
Dźwignia ma kilka oznaczonych otworów, np. I, II, III, IV, V, VI. W otworach mocuje się elementy układu naprężania, takie jak:
- łącznik podwójny z przewodem jezdnym,
- łącznik podwójny z liną nośną,
- uchwyt rolek linowych,
- cięgna lub inne elementy przenoszące siły.
Numer otworu nie jest przypadkowy. Określa on ramię działania siły względem punktu obrotu dźwigni. Im dalej od osi obrotu znajduje się otwór, tym większy moment siły wywołuje ta sama wartość naciągu.
Jak dobiera się otwór?
Dobór otworu wynika z warunku równowagi momentów. Należy uwzględnić:
- nominalny naciąg przewodu jezdnego,
- nominalny naciąg liny nośnej,
- położenie uchwytu rolek linowych,
- położenie łącznika przewodu jezdnego,
- schemat danej dźwigni.
Jeżeli naciągi przewodu jezdnego i liny nośnej są zbliżone, położenia mocowań muszą zapewnić prawidłową równowagę całego układu. W zadaniach egzaminacyjnych korzysta się zwykle z rysunku dźwigni i przyporządkowania otworów.
Przykład egzaminacyjny
Jeżeli łącznik podwójny z przewodem jezdnym jest zamocowany w otworze I, uchwyt rolek linowych w otworze III, a naciągi liny nośnej i przewodu jezdnego są prawie takie same, to z układu dźwigni wynika, że łącznik podwójny z liną nośną należy zamocować w otworze VI.
W tego typu pytaniach kluczowe jest odczytanie zależności z rysunku oraz rozumienie, że otwory dźwigni odpowiadają różnym ramionom działania sił.